Συγκέντρωση στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος… Δυο ώρες πτήση μόνον αλλά για πολλούς αυτό το ταξίδι είναι ταξίδι ζωής. Είναι η επιτομή τής Οικειότητας του Αγνώστου! Απ’ ευθείας πτήση για το Κάϊρο.
Φτάσαμε, πήραμε αποσκευές, ανεβήκαμε στο λεωφορείο… ΜΟΥΣΙΚΗ! Κινούμαστε προς το ξενοδοχείο… Το μυαλό τρέχει φανερά πιο γρήγορα απ’ όλα γύρω μας, οι ρυθμοί γύρω μας είναι ας πούμε ντόπιοι ρυθμοί… Το μυαλό τρέχει έτσι κι αλλιώς κι απ’ το φως πιο γρήγορα, μετράει έξω μιναρέδες… χίλιους λεν πως έχει, «η πόλη των χιλίων μιναρέδων», τη λένε, είναι απίθανη η ανάγκη ορισμένων θρησκειών να σου λεν συνέχεια «είμαι εδώ, πρόσεξέ με», και με κάποιους ανθρώπους συμβαίνει αυτό, θρησκείες και άνθρωποι παντού με υψωμένο το δάχτυλο δηλώνοντας παρών… Σα δάχτυλο παιδιού στο σχολείο αυτός ο μιναρές μπροστά μας... Χέρι και δάχτυλο ψηλά, θέλει να πει στο δάσκαλο περαστικό: «ξέρω»! Μέσα σε δυο ώρες… όλα διαφορετικά γύρω! Είμαστε επιτέλους στην πατρίδα ενός ονείρου. Ήταν όνειρο παλιό να ρθούμε μια μέρα στην Αίγυπτο και να τώρα… Ήρθαμε να πάρουμε χρησμό. Είναι χώρα Μαντείο η Αίγυπτος κι εμείς προσκυνητές τής δίψας μας για βίωμα.
Η Μουσική χαμηλώνει… Εν αρχή ειν’ ο Νείλος… Χαίρε πηγή τής ζωής. Χαίρε σφίγγα! Χαίρε Άμμωνα Ρα. Χαίρε Αλλάχ Χαίρε και συ προφήτη Μα πάνω απ’ όλα Χαίρε ποιητή… χαίρε Καβάφη.
Ο ξεναγός στο μικρόφωνο, σαν παραπόταμοι του Νείλου ρέουν ήδη οι πρώτες πληροφορίες … έως το 2035 υπολογίζεται ότι στο Κάιρο θα ζουν 30 εκατομμύρια άνθρωποι, που θα αποτελούν τότε το 25% του πληθυσμού της χώρας…. Αμέσως, στερεοτυπικά όλοι κάνουνε τον ίδιο συνειρμό… «30 εκατομμύρια… τρεις Ελλάδες…»
Το λεωφορείο συνεχίζει, το μυαλό επίσης, έχει γίνει αρένα τώρα το μυαλό, ρινγκ, κόντρες στερεοτύπων, μια μούμια παλεύει με μια σφίγγα, ένας κροκόδειλος προσπαθεί σώνει και καλά να πουλήσει σε μια Γαλλίδα τουρίστρια έναν σκαραβαίο, έξω απ’ το παράθυρο συμβαίνουν όλα μπροστά στα μάτια μας, αυτή η πόλη έχει απ’ όλα, και χάος και τάξη μαζί, αυτή η πόλη κατάφερε να χωρέσει δίπλα-δίπλα αίγλη και παρακμή, την αίγλη της αρχαίας Αιγύπτου και τη γοητευτική παρακμή τής σημερινής πραγματικότητας.
Άφιξη στο ξενοδοχείο. Πήραμε τα δωμάτια και βγαίνουμε μια πρώτη βόλτα στην περιοχή… Άλλος κόσμος, άλλη πραγματικότητα μόνο δυο βήματα απ’ την πόρτα μας… Από ένα παράθυρο ακούγονται φωνές… Υψώνουμε το κεφάλι προς τα κει…
Η κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη, κρυμμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα. Απ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι, το ακάθαρτο και το στενό. Αποκάτω ήρχονταν οι φωνές κάτι εργατών που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν. Κι εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεβάτι είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης — τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα που γράφω, έπειτ’ από τόσα χρόνια!, μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά.
Δείπνο και διανυκτέρευση.
Απ’ τον απέναντι μιναρέ ακούγεται η νυχτερινή προσευχή. Λέει αυτό που λεν συνήθως οι θεοί… «εδώ είμαι, μη φοβάσαι» ή το αντίθετο… «εδώ είμαι…φοβού!»
Πρωινό παρέα με τον ιμάμη. Αυτός ψέλνοντας εμείς τρώγοντας…. Ύστερα στο λεωφορείο…
Σήμερα θα κάνουμε κάτι κλασικό. Ξενάγηση στα ΣΟΣ της πρωτεύουσας της Αιγύπτου συν κάτι πολύ ειδικό!
Είναι μια σπουδαία γεμάτη μέρα, δυο μουσεία, Πυραμίδες, Σφίγγα, Αγορά του Ελ Χαλ Χαλίλι.
Φύγαμε… Φύγαμε κι αμέσως κι αμέσως διακτινισμός στο παρελθόν!
Από τότε που κατέλαβαν την πόλη οι Άραβες, «Κάιρο» την είπαν… Κάιρο που θα πει «Νικήτρια»! Νίκησε ακόμα και τη Βασίλισσα Αλεξάνδρεια, της πήρε τα σκήπτρα κι έγινε πρωτεύουσα αυτής εδώ της χώρας.
Κάιρο και μαζί όλα γύρω του, ήταν ανέκαθεν σημαντικά, κέντρο κι επίκεντρο αρχαίας και νέας Αιγύπτου, ο Νείλος ευλόγησε διαχρονικά τα πάντα γύρω μας….
Σε μικρό παιδί να πεις… «ζωγράφισέ μου την Αίγυπτο», μια Πυραμίδα θα φτιάξει, μια καμήλα και μια σφίγγα… Τόσο κλασικά πράματα θα κάνουμε σήμερα:
Πυραμίδες της Γκίζα Σφίγγα Αρχαιολογικό Μουσείο Μουσείο Αιγυπτιακού Πολιτισμού…
Θα σταθούμε μπροστά σε κάποια απ’ τα αρχαιότερα σωζόμενα κτίσματα του κόσμου, τις πιο διάσημες πυραμίδες του πλανήτη και συγχρόνως μπροστά στο παλαιότερο από τα Επτά Θαύματα της Αρχαίας Οικουμένης… την πυραμίδα του Χέοπα! Πόσες «κορυφώσεις» σε μια μόνο μέρα και μάλιστα ουσιαστικά την πρώτη! Ξενάγηση! Έτσι όπως πρέπει και αρμόζει σε τέτοιο τόπο και μνημεία οικουμενικής εμβέλειας! Τώρα βρισκόμαστε μπροστά στο μεγαλύτερο μονολιθικό άγαλμα του κόσμου, βρισκόμαστε μπροστά στη Σφίγγα. Σιωπή. Ίσως είναι το μόνο σημείο που δε φτάνει η φωνή του ιμάμη. Ξενάγηση. Μετά σιωπή Και μια φωτογραφία όλοι μαζί… Η Σφίγγα κι εμείς!
Πάνω που στηθήκαμε και χαμογελάμε με ειλικρίνεια στο φακό, σκόνη σηκώνεται από μακριά… Κάποιος έρχεται καταπάνω μας… φαίνεται αποφασισμένος να διεκδικήσει κάτι… Φωνάζει σαν δαιμονισμένος, όσο πλησιάζει ακούγονται καθαρότερα οι κραυγές του, θέλει να μάθει την αλήθεια λέει… Είναι ο Οιδίποδας… Ούτε που του περνάει απ’ το μυαλό πως η αλήθεια μπορεί να τον τυφλώσει…
Επάνω του η Σφιγξ είναι πεσμένη με δόντια και με νύχια τεντωμένα και μ’ όλην της ζωής την αγριάδα. Ο Οιδίπους έπεσε στην πρώτη ορμή της, τον τρόμαξεν η πρώτη εμφάνισί της — τέτοια μορφή και τέτοιαν ομιλία δεν είχε φαντασθεί ποτέ έως τότε. Μα μόλο που ακουμπά τα δυο του πόδια το τέρας στου Οιδίποδος το στήθος, συνήλθε εκείνος γρήγορα — και διόλου τώρα δεν την φοβάται πια, γιατί έχει την λύσιν έτοιμη και θα νικήσει. Κι όμως δεν χαίρεται γι’ αυτήν την νίκη. Το βλέμμα του μελαγχολία γεμάτο την Σφίγγα δεν κοιτάζει, βλέπει πέρα τον δρόμο τον στενό που πάει στας Θήβας, και που στον Κολωνό θ’ αποτελειώσει. Και καθαρά προαισθάνεται η ψυχή του που η Σφιγξ εκεί θα τον μιλήσει πάλι με δυσκολότερα και πιο μεγάλα αινίγματα που απάντησι δεν έχουν.
Η Σφίγγα ήταν ειλικρινής μαζί μας. Κουράστηκε να φωτογραφίζεται με τουρίστες αλλά… το προτιμάει από τη λήθη και την αφάνεια. Απ’ το αίνιγμα που μας είπε, αυτό συμπεράναμε όλοι. Ύστερα ανεβήκαμε στην άμαξα του Οιδίποδα και μας πήγε ως τον Τουταγχαμών. Φτάσαμε στο αρχαιολογικό Μουσείο του Καΐρου!
Όχι, δεν είναι αυτό ένα οποιοδήποτε μουσείο. Ολόκληρο το παρελθόν της Αιγύπτου βρίσκεται εδώ μέσα, αν μη τί άλλο, η Αίγυπτος Παρελθόν έχει!
130.000 εκθέματα χωρίς να μετρούν τα κλειστά κουτιά στα υπόγεια και στα καταγώγια και στις αποθήκες…
Πρωταγωνιστής του χρόνου μας εδώ μέσα ο Τουταγχαμών… ΞΕΝΑΓΗΣΗ
Το παρελθόν πήρε τη θέση του μέσα μας. Κι ύστερα, στην προσπάθειά μας να αποκρυπτογραφήσουμε κάθε πλευρά αυτής της σπουδαίας πόλης, θα κάνουμε μια ολοκληρωμένη ξενάγηση-βουτιά στα σωθικά της. Και με το τέλος τής ξενάγησης αυτής, θα μεταφερθούμε σε κάτι σπουδαίο επίσης. Τώρα θα επισκεφτούμε κάτι που είναι το πρώτο στο είδος του σε ολόκληρο τον Αραβικό Κόσμο: το Εθνικό Μουσείο Αιγυπτιακού Πολιτισμού! 7.500 χρόνια εδώ μέσα! Από το 5.500 π.Χ., η ζωή των ανθρώπων στην περιοχή, τα αντικείμενα που άγγιζαν οι στόχοι που έβαζαν, η επίτευξή τους… Πριν ακόμα τις Αιγυπτιακές Δυναστείες, η Προδυναστική Περίοδος, η Αρχαϊκή Περίοδος, το Αρχαίο Βασίλειο, Μέσο Βασίλειο, Νέο Βασίλειο, Ύστερη Περίοδος, η Αίγυπτος των Πτολεμαίων, η Αίγυπτος των Ρωμαίων, η Αίγυπτος του Ισλάμ και των Χαλιφάτων, των Οθωμανών, του Πασά Μωχάμετ Άλι, μέχρι τη σύγχρονη Αίγυπτο… Και πίσω πάλι, το εμπόριο με την Κρήτη, τη μυκηναϊκή Ελλάδα, τη Μ. Ασία, τη Σομαλία, τη μακρινή Υεμένη, την Εγγύς Ανατολή… Έξοχη δουλειά και τούτο το Μουσείο! Ιπτάμενες εικόνες και ιδέες παντού, όλα πετούν μες στο μυαλό, στερεότυπα και αμφιβολίες, γνώση και άγνοια, επιφύλαξη και περιέργεια, όλα για μια χώρα που πάντα είχε τη θέση του οικείου μέσα μας αλλά ποτέ δεν καταλάβαμε ακριβώς γιατί. Είσαι σπουδαία χώρα! Να γίνεις Αίσθηση, να σε πάρουμε για πάντα μαζί μας…
...όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη, κι επιθυμία παλιά ξαναπερνά στο αίμα· όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται, κι αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.
Χαρά και στη ψυχή και στο μυαλό. Τώρα και τα δυο ζητούν παρών! Φύγαμε για κάτι επίσης μυθικό… Και τί δεν έχει αυτή η μέρα! Φτάσαμε σε αγορά χιλιοτραγουδισμένη… Αλ Χαλίλι…
…νὰ σταματήσεις σ᾿ ἐμπορεῖα Φοινικικά, καὶ τὲς καλὲς πραγμάτειες ν᾿ ἀποκτήσεις, σεντέφια καὶ κοράλλια, κεχριμπάρια κ᾿ ἔβενους, καὶ ἡδονικὰ μυρωδικὰ κάθε λογῆς, ὅσο μπορεῖς πιὸ ἄφθονα ἡδονικὰ μυρωδικά. Σὲ πόλεις Αἰγυπτιακὲς πολλὲς νὰ πᾷς, νὰ μάθεις καὶ νὰ μάθεις ἀπ᾿ τοὺς σπουδασμένους.
Εμπειρία τα παζάρια του κόσμου. Εμπειρία να μαθαίνεις απ’ τους σπουδασμένους. Μάθαμε να διαπραγματευόμαστε. Μάθαμε να μη χάνουμε και να μη χανόμαστε. Μάθαμε να επιμένουμε και να υποχωρούμε. Παζαρέψαμε, αγοράσαμε, χαρήκαμε… Ξεκούραση καφές, τσάι, ναργιλές…
Επιστροφή στο ξενοδοχείο Πώς να μπει σε τάξη το μέγεθος τέτοια μέρας… Όλα σε χώρο του μυαλού μυθικό… Πυραμίδες της Γκίζας Σφίγγα Αρχαιολογικό Μουσείο, Μουσείο Αιγυπτιακού Πολιτισμού, Αλ Χαλίλι…
Κι ακόμα είναι Mόνον η δεύτερή μας Mέρα!
Διανυκτέρευση.
Σήμερα θα κάνουμε κάτι ακόμα θρυλικό… Και τί δεν είναι θρυλικό στην Αίγυπτο; Οι Πυραμίδες; Η Σφίγγα; Η Βιβλιοθήκη Αλεξανδρείας; Το Λούξορ και το Καρνακ; Το Αμπού Σιμπέλ; Ο Νείλος και η Αίγυπτος η ίδια… Σήμερα εκδρομή στην όαση Φαγιούμ!
Αφύπνιση, πρωινό και ξεκινάμε… Κινούμαστε μέσα στην απόλυτη έρημο…
Έρημος, έρημος, έρημος… ώσπου ξαφνικά ως θαύμα εμφανίζεται μπροστά μας νερό και πράσινο… Η Όαση Φαγιούμ!
«Κυρία Δημουλά, τί είναι για σας ποίημα;»
Στο μέσον τής ερήμου, λίμνες και κανάλια και καταρράκτες κι αρχαίες φάλαινες και ζωή και τέχνη και ελπίδα…
Η Όαση Φαγιούμ εκτός από είναι κυριολεκτικά μια πραγματική καταπράσινη όαση, είναι και μεταφορικά μια όαση για την ανθρώπινη ψυχή… ηρεμεί εκεί η ψυχή και ξεδιψάει η υπαρξιακή της αγωνία.
Με την άφιξη θα μπούμε στο προστατευόμενο Εθνικό Πάρκο Wadi El Ryan γεμάτο λίμνες που δημιουργούν καταρράκτες…
Βρισκόμαστε στην «Κοιλάδα των Φαλαινών»!!! Μέσα σ’ αυτό το εντυπωσιακό τοπίο τής ερήμου ξαφνικά εμφανίστηκε μια όαση και τώρα φάλαινες μπροστά μας… Απολιθώματα φαλαινών… η ζωή στο πιο μακρινό παρελθόν τής ζωής της ίδιας… Ένα αρχαιοκήτος που δεν υπάρχει πια, είδη που εξαφανίστηκαν, βρίσκουμε απολιθώματά τους που αλλού, στην Αίγυπτο, την Πηγή τής ζωής υπήρχε πάντα ΖΩΗ! Δέος μπροστά στο Χρόνο… Απολιθώματα ζωής 40 εκατομμυρίων χρόνων που ασφαλώς άρον άρον μπήκαν ως παγκόσμια κληρονομιά στη λίστα τής Ουνέσκο.
Από κει θα κινηθούμε προς τους καταρράκτες και στο δρόμο μας θα δούμε ένα απ’ τα πιο παράξενα βουνά του κόσμου… το Mudawara… Η Τέχνη τής Φύσης… Η Απόλυτη Συμμετρία μπροστά στα μάτια μας…
Είναι ήδη μεσημέρι και θα πάμε για φαγητό σ’ ένα από τα ωραιότερα χωριά τής Αιγύπτου, το Τουνίς με θέα τη λίμνη… Ένα εκπληκτικός υδροβιότοπος με σπάνια πουλιά τρώνε παρέα μας κι ύστερα… Ύστερα θα πάρουμε φελούκα για μία χαλαρωτική βόλτα στα αλμυρά νερά τής λίμνης Κουαρούν.
Είναι κάτι στιγμές, τρυφερές και λεπτές… Σα να κάνει έρωτα κανείς με το χρόνο του, με τη Στιγμή του.
Η μέρα θα κλείσει με επίσκεψη στο Μουσείο Φαγιούμ. Πορτραίτα και γλυπτά και μούμιες… Αλλά κυρίως η χαρά τής ζωής.
Επιστροφή στο Κάιρο με την καρδιά γεμάτη.
Δείπνο και διανυκτέρευση.
Αξημέρωτα σχεδόν. Έτσι αρχίζουν οι σπουδαίες περιπέτειες σ’ όλα τα παραμύθια τής ερήμου…
Μεταφορά στο αεροδρόμιο και πτήση στο Λούξορ!
Κι άλλος διακτινισμός!
Απ’ το ξενοδοχείο στο αεροδρόμιο κι από κει στο λιμάνι. Επιβιβαζόμαστε στο κρουαζιερόπλοιο, παίρνουμε τις καμπίνες μας, αυτό θα είναι το σπίτι μας για τις επόμενες 5 μέρες! 5 μέρες και 4 νύχτες θα πλέουμε και μέσα μας θα κυλούν 5.000 χρόνια Ιστορίας.
Κρουαζιέρα στο Νείλο…
Σα φυσική ψυχοθεραπεία όλα από δω και πέρα…
Το Διαφορετικό. Το Γαλήνιο. Το Άγνωστο. Το Ενδιαφέρον. Το Εξωτικό. Το Ερωτικό
Κυρίως το Βίωμα.
Όνειρο πολλών ανθρώπων, πολλών χρόνων αυτή η πλεύση στο Νείλο. Δεξιά κι αριστερά μας, ανατολικά και δυτικά, νύχτα και μέρα σαν πάπυρος που για λίγο και πριν επιστρέψουμε και πάλι στις σταθερές τής ζωής μας, θα γράψουμε πάνω μια μικρή αλλά μοναδική Ιστορία, τη δική μας Ιστορία…Μια φορά κι έναν καιρό πλέοντας στο Νείλο…
Μέσα στα καπηλειά και τα χαμαιτυπεία της Βηρυτού κυλιέμαι. Δεν ήθελα να μένω στην Αλεξάνδρεια εγώ. Μ’ άφησεν ο Ταμίδης· κι επήγε με του Επάρχου τον υιό για ν’ αποκτήσει μια έπαυλι στον Νείλο, ένα μέγαρον στην πόλιν. Δεν έκανε να μένω στην Αλεξάνδρεια εγώ.— Μέσα στα καπηλειά και τα χαμαιτυπεία της Βηρυτού κυλιέμαι. Μες σ’ ευτελή κραιπάλη διάγω ποταπώς. Το μόνο που με σώζει σαν εμορφιά διαρκής, σαν άρωμα που επάνω στην σάρκα μου έχει μείνει, είναι που είχα δυο χρόνια δικό μου τον Ταμίδη, τον πιο εξαίσιο νέο, δικό μου όχι για σπίτι ή για έπαυλι στον Νείλο.
Θα φάμε μεσημεριανό στο καράβι και φύγαμε για την πρώτη σελίδα, την πρώτη ξενάγηση στις όχθες του θεού… Ναι, θεός λογίζονταν κάποτε ο Νείλος. Πως να μην κάνεις θεό αυτόν που στην έρημο σου προσφέρει νερό!
Βρισκόμαστε στη νότια Αίγυπτο, Λούξορ συστήνεται τώρα, Θήβες στην αρχαιότητα, πρωτεύουσα βασιλείου και πόλη του φοβερού και τρομερού Άμωνα Ρα, θεός-δημιουργός, προστάτης πατέρας βασιλέων-Φαραώ, σπουδαίο το βιογραφικό ετούτου του θεού, από ντόπιος των Θηβών θεών έγινε τής Αιγύπτου ολόκληρης, «Βασιλέα των θεών» Ρα, ήλιε μου, ήλιε μου βασιλιά μου, δημιουργέ κι οδηγητή του κόσμου…
Οι Θήβες γέννησαν θεό και γίνανε στολίδι του κόσμου, αίγλη, ακμή, χαρά και οργασμός στους δρόμους της, έμποροι κι εργάτες, τέχνες και γράμματα, σοφοί και διψασμένοι για όλο και «πιο πέρα», όλοι εδώ μαζεύτηκαν… Όταν αυτές είναι οι συνθήκες σε μια πόλη λέμε… ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΑΚΜΗΣ ΤΗΣ… Οι πληροφορίες τώρα έδωσαν τη θέση τους στις ιστορίες, αυτές ρέουν τώρα στ’ αυτιά και δημιουργούν το νέο σύμπαν του ταξιδιού… Τότε, τω καιρώ εκείνο, και τί δεν έγινε στις Θήβες. Εκπληκτικά κτηριακά συγκροτήματα, ναοί σπουδαίοι, λόγος σήμερα να ρθουμε ως εδώ…Το Λούξορ δεν μοιάζει με τίποτα στον κόσμο. Το μεγαλείο των αρχαίων Θηβών έρχεται και ενθρονίζεται ακόμα και στο μυαλό του πιο επιπόλαιου περαστικού τουρίστα.
Ο Νείλος στον Κόσμο του, κάνει αυτό που αιώνες ξέρει, κυλάει ανάμεσα σε ζωντανούς και νεκρούς… Να και η αρχαία Νεκρόπολη…
Ξενάγηση στην Ανατολική όχθη, στο Ναό του Λούξορ εντός πόλεως, στο μεγαλειώδη ναό του Καρνάκ, και τους ναούς του Άμμωνα, της Μουτ και του Χόνσου, στο υπόστυλο ιερό και τη θεία καθαρτήρια λίμνη… Χαίρε Ραμσή Β’ ! Χαίρε Χατσεψούτ! Χαίρε Αλέξανδρε!
Γέμισε ο πάπυρος του μυαλού… Κάποιος αγόρασε απ’ το Καρνάκ μπακίρια… σα μικρά θυμιατά να λιβανίζουν τις αισθήσεις της πρώτης μέρας στο Νείλο όταν αυτές θα φλερτάρουν με τη λήθη.
Σουρουπώνει…
Επιστροφή στο καράβι μας…
Δείπνο και ραντεβού του καθενός με τον εαυτό του. Οι περισσότεροι από μας αν όχι όλοι, είμαστε πια μεγάλα παιδιά. Και είναι ωραία ευκαιρία ετούτες οι νύχτες στο καράβι, να κάνουμε ό,τι η ρουτίνα τού καθενός μας δε επιτρέπει. Ραντεβού κάθε βράδυ με τον εαυτό μας. Αυτό θα είναι ένα απ’ τα κέρδη του ταξιδιού. Ραντεβού – Συνεδρίες με τον εαυτό μας. Λίγο για απολογισμό, λίγο γιατί στερήσαμε ακόμα και τον εαυτό μας από μας τους ίδιους έτσι όπως τρέχουν όλα γύρω μας και μεις μαζί… Λίγο για απολογισμό, λίγο γι’ αυτοκριτική αλλά και για ένα χάδι στο ίδιο μας το μέτωπο, δεν τα κάναμε κι όλα χάλια…. Ραντεβού κάθε βράδυ με τον εαυτό μας. Απέναντι απ’ τον «καναπέ» μας, σε ρόλο αδιευκρίνιστο, ο ξεναγός, κάτι σα ρόλο αν ψυχαναλυτή του έδωσε το μυαλό μας…
ΡΑΝΤΕΒΟΥ Νο 1
Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα, και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω, και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό. Το είδωλον του νέου σώματός μου, απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα, ήλθε και με ηύρε και με θύμισε κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,
και περασμένην ηδονή — τί τολμηρή ηδονή! Κι επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός, δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι, κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν, και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά.
Το είδωλον του νέου σώματός μου ήλθε και μ’ έφερε και τα λυπητερά· πένθη της οικογένειας, χωρισμοί, αισθήματα δικών μου, αισθήματα των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.
Διανυκτέρευση.
Ένα αστέρι όμως, έναν από μας δεν τον αφήνει να κοιμηθεί, τον κρατάει στο κατάστρωμα και συνεχίζει τον απολογισμό τής ζωής του…
Login to use
Location
Duration
Παντού... μέχρι τα χωριά των τελευταίων Σαμουράι. Παντού......
ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΤΗΣ MELODRAKMA
