Βενετία – Adagio για τον έρωτα

Συγκέντρωση στο Ελ. Βενιζέλος και πτήση προς το Απόλυτο Κάλλος, πτήση για τη Βενετία. Άφιξη, μεταφορά στο ξενοδοχείο, τακτοποίηση και αναχωρούμε αμέσως για την πρώτη επαφή, την πρώτη βόλτα περιήγηση στην πόλη Νάρκισσο… Κατάφερε να τη θέλει κανείς να τη φωτογραφίζει αδιάκοπα, κάθε στιγμή, λες και προφήτευσε αιώνες πριν τον ερχομό του Instagram, φτιάχτηκε, βάφτηκε, στολίστηκε και πήρε θέση και πόζα αιώνια πίσω απ’ το βλέμμα των ανθρώπων!

Βάζουμε την πρώτη των ημερών μάσκα, την απλή και βγαίνουμε την πρώτη μας βόλτα.

Πόσες μάσκες φοράει αυτή η πόλη!!! Χίλια τα πρόσωπα τής Γαληνοτάτης! Άλλα τόσα τα κρυμμένα μυστικά της που θα επιχειρήσουμε να ανακαλύψουμε και να τους επιτρέψουμε να συνεχίσουν μυστικό να είναι και ανάμνηση προσωπική.

401 γέφυρες, μία κρυμμένη σκάλα, 20.000.000 επισκέπτες… Νερό παντού. Νερό και Τέχνη. Νερό, Τέχνη και Κομψότητα!!!!

Μετά την πρώτη βόλτα, χρόνο για πίτσα βενετσιάνικη και επιστροφή στο ξενοδοχείο.

Διανυκτέρευση στο ίδιο δωμάτιο με το Μάρκο Πόλο. Μια διήγηση του μυαλού προς τον εαυτό ξεκινάει μόλις σβήνει το φως. Για ένα μεγάλο μεγάλο ταξίδι…

Πρωινό και ξεκινάμε για την πρώτη επίσκεψη. Πολλοί πάνε στη Βενετία αλλά τελικά τη Βενετία δεν τη βλέπουν γιατί στριφογυρίζουν γύρω απ’ τα φώτα της… «Άγιος Μάρκος – Ριάλτο – Ριάλτο / Σαν Μάρκο» και ξανά απ’ την αρχή.

Είπαμε σ’ αυτό το σύντομο πέρασμα από τη Βενετία να τής αφιερώσουμε δύο σοβαρές ολοήμερες ξεναγήσεις-προσεγγίσεις. Είναι ατέλειωτος ο πλούτος των Μνημείων και των έργων Τέχνης σ’ αυτή την πόλη και πρέπει να γίνει σοβαρή προετοιμασία και δύσκολη επιλογή, πολύ δε λιγότερο να φτιάξουμε μια προσέγγιση που θα πηγαινοέρχεται σε Άγιο Μάρκο και Ριάλτο.

Επίσκεψη στο Αρσενάλε, το Μεγαλείο τής Ναυτικής Δύναμης που θα γράψει Ιστορία ως «Γαληνοτάτη Δημοκρατία τής Βενετίας» θα γεννηθεί εδώ, ναυπηγία κάποτε με όνειρο ασύλληπτα ταξίδια, οπλοστάσιο Τέχνης σήμερα, εκεί μεταξύ άλλων πραγματοποιείται η περίφημη Μπιενάλε τής Βενετίας, μία από τις σπουδαιότερες εκθέσεις Μοντέρνας Τέχνης του Κόσμου, εκεί και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, και το Φεστιβάλ Αρχιτεκτονικής, φεστιβάλ αρχιτεκτονικής έτσι κι αλλιώς όλα γύρω μας…

Επίσκεψη στην παλαιότερη ελληνική ορθόδοξη εκκλησία στη Δύση, στον Άγιο Γεώργιο των Ελλήνων, μας οδηγεί ως εκεί το καμπαναριό του, το παλαιότερο ελληνορθόδοξο καμπαναριό που λειτουργεί εκτός ελληνικών συνόρων γέρνει σα να προσπαθεί να μπει στο κάδρο, γέρνει κι άλλο, ρισκάρει για να φωτογραφηθεί σαν το Πύργο τής Πίζας… Αιώνες τώρα, από το 1600 ακούγεται η αγχωμένη ανάσα των μοναχών, νεαρά κορίτσια μοναχές του διπλανού μοναστηριού του Αγίου Ζαχαρία τρέμουν τέσσερις αιώνες μην πέσει το Καμπαναριό των Ελλήνων στο κεφάλι του αλλά εδώ είναι ακόμα, γυρτό αλλά όρθιο… Επιδημία κλίσης καμπαναριών στη Βενετία… Δεν είναι μόνο του Αγίου Γεωργίου που γέρνει… Και του Αγίου Στεφάνου πήρε κλίση και του Αγίου Πέτρου του Castello κι αυτό… Γέρνουν και ποζάρουν όλα μπροστά μας σ’ αυτή την πρώτη μέρα.

Να και οι Φυλακές… Μεγάλη αφορμή και ευκαιρία να φυλακίσουμε στην ψυχή και στη μνήμη  Ιστορίες φυλακισμένων… Ξεναγός εδώ ο Καζανόβας, σα μπαρ-μαν τής Ιστορίας φτιάχνει κοκτέιλ και μας κερνάει, δύο σταγόνες αλήθειας, τρεις μεζούρες ψέματος, 6 κουταλιές ζάχαρης, τζόγου και ερώτων…

Είμαστε έξω από το Παλάτσο Ντουκάλε, περνάμε τη γέφυρα των Στεναγμών, στεκόμαστε στο κέντρο τής πλατείας, μπροστά στον Άγιο Μάρκο, κινούμαστε στο Ριάλτο, στην καρδιά τής πόλης, μπαίνουμε στην Ψαραγορά, ο Βιβάλντι παίζει το χειμώνα με την ελπίδα στην άνοιξη, ο Τιτσιάνο κι Δομίνικος κλείνουν συμφωνία, το Μεγάλο Κανάλι ποζάρει… Ένα κολάζ ιστοριών φτιάχνουν την Ιστορία

Είναι μεσημέρι Χρόνο για φαγητό και προσωπικές βόλτες κι ύστερα πάλι ραντεβού για να συνεχίσουμε… με μια επίσκεψη-έκπληξη!

Ύστερα επιστροφή στο ξενοδοχείο

Διανυκτέρευση. Κλείνουμε το φως. Κλείνουμε τα μάτια Αμέσως ο Σέξπηρ και ο Σάιλοκ εμφανίζονται, λογομαχούν… «Θα σε προκαλούσα σε πνευματική μονομαχία, αλλά βλέπω ότι είσαι άοπλος.»

Έχουμε άλλη μια μέρα στη Βενετία και πρέπει να την εκμεταλλευτούμε με τρόπο που να κάνει το ταξίδι ολόκληρο άξιο μνήμης… Δε θα πάμε στο Ριάλτο για να δώσουμε «ελεύθερο χρόνο να χαρείτε τις αγορές». Ούτε στον Άγιο Μάρκο για λίγη ακόμα «ελευθερία».

Μετά το πρωινό θα πάμε μαζί ν’ ανακαλύψουμε εξονυχιστικά την πόλη τόσων και τόσων σπουδαίων και θα επισκεφτούμε εσωτερικά όλα εκείνα που θα μας κάνουν να νιώσουμε πως δεν είμαστε κάτι αθώοι τυχοδιώκτες του τουρισμού, ότι βρεθεί μπροστά βρέθηκε, φτάνει να λέμε πως περάσαμε κι από κει κι ας μη συναντήθηκε η ψυχή μας ούτε λεπτό με την ψυχή του τόπου.

Σήμερα θα δημιουργήσουμε προϋποθέσεις να βρεθούν μπροστά μας έργα ανθρώπων σπουδαία και θα φροντίσουμε να βάλουμε ξεναγική σφραγίδα.

Περπατάμε για μια μέρα ακόμα στην καρδιά του Απόλυτου Κάλλους…Μπροστά μας η Σάντα Μαρία Φορμόσα, ο Τιέπολο και ο Μπασάνο γνέφουν απ’ το παράθυρο.

Πιο κει η Όπερα τής Βενετίας, το Θέατρο Φινίτσε σκόρπιες μελωδίες υπερηφανεύονται και υμνούν την εφτάψυχη φύση τού ιστορικού χώρου, τρεις φορές κάηκε ολοσχερώς αλλά είναι ακόμα εδώ όρθιο!

Πιο πέρα το θέατρο Γκολντόνι και ο ίδιος στην πόρτα εξετάζει το χιούμορ των περαστικών ξεκαθαρίζοντας με υπομονή στον καθένα πως άλλο λεπτό χιούμορ που φλερτάρει με τη φιλοσοφία κι άλλο τα φτηνά χοντροκομμένα αστεία που σέρνονται εδώ και κει σα φτηνές πόρνες.

Τί πόλη είναι αυτή!!! Ναι! Κι ο Γκολντόνι Βενετσιάνος είναι! Πώς να μη γεννηθούν σπουδαία παιδιά σε μια τέτοια πόλη!

Και τώρα θα κάνουμε κάτι που δύσκολα θα βρει κανείς οργανωμένο ταξίδι που να το προσφέρει… Θα μπούμε για ξενάγηση στην περίφημη Πινακοθήκη τής Ακαδημίας τής Βενετίας…  Τέσσερις αιώνες ζωγραφικής ακμής μπροστά στα μάτια μας. Για κάποιο λόγο ο ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος επέλεξε την Βενετία ως πρώτο σταθμό όταν αποφάσισε να κυνηγήσει το όνειρό του.

Πάολο Βενετσιάνο, Λορέτζο Βενετσιάνο, Αντόνιο Βιβαρίνι, Τζοβάννι ντ’ Αλεμάνια, Μπαρτολομέο Βιβαρίνι, Τζιάκομπο Τζεντίλε, Τζοβάννι Μπελλίνι, Τζεντίλε Μπελίνι, Βιττόρε Καρπάτσο, Ιερώνυμος Μπος, Τιτσιάνο, Τιντορέτο, Βερονέζε, Τιέπολο, Καναλέττο…

Όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι που μπορεί κάποιους απ’ αυτούς να μην τους επιφύλαξε η συγκυρία φήμη μεγάλη, άνοιξαν όμως το δρόμο σε όλους εκείνους τους σπουδαίους που σφράγισαν την παγκόσμια ζωγραφική!

Μετά από μια τέτοια, επίσκεψη και ξενάγηση, χρειάζεται ένας καφές, ή ένα κρασί, μπορεί και τα δυο πριν συνεχίσουμε γιατί συμφωνήσαμε πως ήρθαμε να δούμε και τα «σπλάχνα» της Βενετίας, τους μέσα θησαυρούς της και όχι μόνο τα κανάλια της και τον Άγιο Μάρκο.

Συνεχίζουμε, νά η Σάντα Μαρια ντελλά Σαλούτε, υπέρ Υγεία μυαλού και ψυχής κάποια ταξίδια, βρισκόμαστε στο στενό ακρωτήριο Πούντα ντέλλα Ντοτζάνα στην συνοικία Ντορσοντούρο.

Νά και η συνοικία Τζάττερε με το Πανεπιστήμιο τής Βενετίας, η συνοικία Σαν Πάολο, Η Εκκλησία Σάντα Μαρία Γκλοριόζα ντέι Φράρι, οι περίφημοι τής Βενετίας Άγιοι… «San Zanipolo», Ιωάννης και Παύλος μοιάζουν να προστατεύουν τη συνοικία τους από την υπερβολή, από την έφοδο μυρίων τουριστών που δεν ενδιαφέρονται για τίποτα πέραν της φωτογραφίας για το Instagram.

Κι ύστερα έρχεται άλλη μια ωραία στιγμή του ταξιδιού για να κλείσει και το σημερινό πέρασμα από τη Βενετία… Ξενάγηση στη Γκαλερί Πέγκυ Γκουγκενχάημ.

Κινούμενα τρισδιάστατα γλυπτά του Alexander Calder μας υποδέχονται, πιο κει η «Ισπανική Συνοικία» Πικάσσο, και Νταλί, πιο πέρα Pollock, WarhOL, De Chiricο, Mondrian, Magritte, ένα κτήριο κομψοτέχνημα, ένας υπέροχος κήπος σε μια ονειρεμένη θεση, στο Μεγάλο κανάλι τής Βενετίας…

Η Μοντέρνα Τέχνη ως Κοντράστ στο Κλασικό Αριστούργημα που λέγεται Βενετία. Μια κεραία Μέλλοντος που δίνει σήμα και κρατάει επαφή με το παρελθόν.

Χρόνος για καφέ και μια τελευταία βόλτα κι ύστερα επιστροφή στο ξενοδοχείο μας.

Περπατήσαμε παντού. Τρεις μέρες τώρα νιώσαμε τη Βενετία. Το Χώρο και το Χρόνο τής.

Είμαστε ελεύθεροι για δείπνο τώρα κι όταν νιώθεις γεμάτος γιατί κάτι ωραίο και ολόκληρο έκανες όλη την ημέρα, η ψυχή ζητάει και κρασί.

Αποχαιρετιστήριο κρασί, αύριο θα πάμε στη Βερόνα.

«Καληνύχτα, καληνύχτα. Ο χωρισμός είναι καημός τόσο γλυκός που καληνύχτα θα σου λέω ώσπου να ξημερώσει.»

Σαίξπηρ, «Ρωμαίος και Ιουλιέτα»

Διανυκτέρευση

Αφύπνιση πρωινό και φύγαμε για μια ολοήμερη εκδρομή σε μια άλλη αγαπημένη. Των Εραστών τής Αισθητικής και του Σέξπηρ κι αυτή: πάμε στη Βερόνα!

Από την Βενετία, τον Έμπορό και την ξεριζωμένη καρδιά χωρίς αίμα, στη Βερόνα και στο αίμα δυο νέων που έβραζε κι έφτιαξε μια από τις πλέον περίφημες ιστορίες τραγικής αγάπης.

Είναι ο έρωτας πρώτη ύλη για μια καλή, καλή τραγωδία;;

Για κωμωδία; Είμαστε για γέλια ή για κλάματα όταν ερωτευόμαστε; Έστω αυτές τις λίγες μέρες που γίνεται το Επίκεντρο τής υπάρξεως μας;

Είναι ίδια η ορμή του έρωτα μ’ αυτή του θανάτου;

Ο Γούσταβ, στο «Θάνατος στη Βενετία», ερωτεύεται τον Τάτζιο, το νεαρό αγόρι ή βρίσκει απλώς έναν ιδανικό τρόπο να πεθάνει ευτυχισμένος χωρίς κενό μέσα του αλλά και χωρίς τα δεινά τού Βιώματος; Όλα στο Μυαλό…

Αν τον ζούσε τον έρωτα θα ασκούσε την ίδια εξουσία πάνω του ή είναι ισχυρότεροι οι ανεκπλήρωτοι έρωτες;

Κάπως έτσι ξεκινάει η μέρα, στο λεωφορείο μουσική και λόγος περί Έρωτος…

Άφιξη και μεταφέρουμε όλα μας τα ερωτήματα στην Ιουλιέτα. Όχι, δε θα πιάσουμε το στήθος της να θηλάσουμε αλήθειες. Δεν αναζητούμε αλήθειες στον Έρωτα. Δεν έχει αλήθεια. Ένταση μόνο έχει. Ένταση, ταχύτητα… Μέχρι να τον νιώσεις… εξαφανίστηκε… Όπως το φως…τόσο γρήγορος κι αυτός.

Φύγαμε για ξενάγηση…

Γέφυρα και κάστρο Scaligero, τάφοι Scaligeri, το Ρωμαϊκό Θέατρο, η via Sottoriva, η Piazza delle Erbe µε την υπαίθρια αγορά, το Palazzo Maffei, το Arco della Costa η περίφημη αψίδα απ’ την οποία κρέμεται το πλευρό μιας φάλαινας για πάνω από 1000 χρόνια… Ο μύθος λέει πως θα πέσει όταν από κάτω περάσει άνθρωπος που δεν είπε ψέματα ποτέ... Μπαίνουμε κατ’ ευθείαν στη σειρά, όχι δυάδες, ένας-ένας, ο καθένας την ευθύνη του δικού του ψεύδους, μπαίνουμε στη σειρά ο ένας πίσω απ' τον άλλο, κάνουμε επί τόπου το τεστ του μύθου, τεστ επαλήθευσης του ψέματος, περνάμε κάτω απ’ την αψίδα χωρίς καμιά αγωνία, περνάμε σώοι και αβλαβείς όλοι, αψίδα και φάλαινα μένουν στη θέση τους και μεις, υπέροχοι ψεύτες όλοι προχωρούμε χωρίς καμιά συστολή.

Μάλλον είναι αλήθεια πως είμαστε άσχημοι χωρίς ψέματα!

Συνεχίζουμε…

Αυτή είναι η Piazza dei Signori, η Αναγέννηση αυτοπροσώπως παρούσα. Εδώ, το Palazzo degli Scaligeri, εκεί, η Loggia del Consiglio ο Sommo Poeta, ο Μέγιστος Ποιητής… ο Δάντης! Εδώ ήρθε κυνηγημένος όταν κάποτε τον εξόρισε η πόλη του, η Αγία Φλωρεντία.

Αν αρχίσει κανείς να απαριθεί και να ονοματίζει πόλεις ιταλικές θα βρεθεί με δέος μπροστά Κολοσαία-Διλήμματα και στην καρδιά της Παγκόσμιας Τέχνης.

Ρώμη, Φλωρεντία, Βενετία, Μιλάνο, Τορίνο, Βερόνα, Νάπολη, Παλέρμο, Μπολόνια, Σιένα, Περούτζια, Ασίζη, Γένοβα…

Δεν είμαι ακόμα χώρα η Ιταλία…

Συνεχίζουμε στη Βερόνα… Νά η οδός Mazzini κι από δω… όλο ευθεία σε λίγο θα βγούμε στη Via Cappello… στο νούμερο 23 θα σταματήσουμε… Είναι το Σπίτι της Ιουλιέτας… Το σπίτι, το Μπαλκόνι, ο Έρωτας, η Μνήμη…

Είναι ανοιχτό τώρα, επισκέψιμο. Ας μπει όποιος θέλει.

Εδώ είναι που θα δώσουμε χρόνο να χαρεί ο καθένας ό,τι τραβάει η ψυχή του. Καφέ, ψώνια, επισκέψεις…  Όποιος δεν επιθυμεί να μπει στο σπίτι, κι ούτε θέλει καφέ ή ψώνια (που αποκλείεται) ας πάει ως το Torre dei Lamberti… θα έχει απίθανη θέα της πόλης, άνοιγμα  360 μοιρών! Ραντεβού πάντως την ώρα που είπαμε στο…

Είναι ωραίο να περιπλανιέσαι στη Βερόνα έχοντας αποδεχτεί όλα τα αδιέξοδα του Έρωτα.

Μετά τον ελεύθερο χρόνο αναχωρούμε και πάμε για φινάλε… Η Αυλαία όμως θα είναι υγρή σαν τη Βενετία…

Θα πάμε για κρασί…

Έχουμε ήδη αποθηκεύσει πόθο για απαντήσεις απ’ τη βροχή των ερωτήσεων που γεννήθηκαν μέσα μας, θα προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε με κρασί. Θα πάμε σε Οινοποιείο για να κάνουμε την Ανατομία δύο Ερώτων: του Γκουσταφ για τον Τάτζιο δίπλα στου Ρωμαίου και της Ιουλιέτας.

Κρασί παρακαλώ!

Εις Υγείαν.

Πίνουμε για το Σινεμά που μας έκανε να δακρύσουμε.

Πίνουμε για το θέατρο που έγινε καθρέφτης και είδαμε μέσα όλους τους φόβους μας.

Πίνουμε για το καλωσόρισμα της Τεχνητής Νοημοσύνης γιατί δε μπορούμε να γυρίσουμε την πλάτη στην εξέλιξη αλλά δεν παραιτούμαστε απ’ τη δική μας, αυτή που μας έκανε να σηκωθούμε στα δύο πόδια και να κάνουμε θέατρο, σινεμά και τόσα άλλα…

Βρισκόμαστε σ’ ένα Οινοποιίο τής Βορίου Ιταλίας, ανάμεσα σε Βενετία και Βερόνα, ανάμεσα σε φίλους, πίνουμε για τη χαρά της ζωής, για τη μουσική του Μάλερ, για τις φράουλες εκείνες τις κατακκόκινες γεμάτες ζωή που έφεραν το θάνατο στη Βενετία.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο…

Διανυκτέρευση

Κατεβαίνουμε για πρωινό, φορτώνουμε βαλίτσες… Τελευταία μέρα αλλά μέρα ολόκληρη.

Λόγος και Μουσική στο λεωφορείο, μάς φέρνουν ως το Μπέργκαμο χωρίς να το καταλάβουμε.

Είναι απίθανη η συνειδητοποίηση πως όσες πόλεις και να επισκεφτείς στην Ιταλία, πάντα θα υπάρχει κάποια άλλη που θα σε εντυπωσιάσει… Πλούτος απίστευτος κληρονομιά υποτιμημένης περιόδου… Ο Μεσαίωνας τελικά κληροδότησε πόλεις αριστουργήματα.

Επιπλέον είναι η γενέτειρα του Καραβάτζιο. Η Ζωγραφική του Καραβάτζιο για λίγο θα συναντηθούν με τη Ματιά και την Αισθητική του Βισκόντι. Το Κιαροσκούρο μπροστά στην κάμερα της ψυχής που ακούραστα καταγράφει πληροφορίες και αισθήματα.

Βόλτα ξεκινώντας από την Κάτω Πόλη, από τα Προπύλαιο ως τον πεζόδρομο Sienterone και την πιάτσα Pontida… Κι από κει στην Άνω Πόλη, αυτή που έπαιξε το ρόλο της για να είναι σήμερα το Μπέργκαμο στη λίστα τής Ουνέσκο ως Παγκόσμια Κληρονομιά. Το Δημαρχείο, η Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήμιο… Περιήγηση σε όλα τα σημαντικά σημεία τής πόλης κι ύστερα χρόνο για φαγητό σε μια πόλη που κατέκτησε το βραβείο «Ευρωπαϊκή Περιφέρεια Γαστρονομίας»… Ύστερα μια στρατσιατέλα μιας και εδώ γεννήθηκε κι αυτό το παγωτό, ύστερα ένα espresso στην Piazza Vecchia και συγκεντρωνόμαστε για την τελική ευθεία…

Επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο και κινούμαστε προς το αεροδρόμιο…

Κοιταζόμαστε…

Μία γόνδολα διασχίζει το μυαλό μας. Ο Γκουσταβ Άσενμπαχ, με ολόλευκο κοστούμι όρθιος γονδολιέρης πλέει προς τον Αχέρωντα.

Ο Αντόνιο, ο Έμπορος της Βενετίας, ζητάει από το Σάιλοκ δάνειο κι εκείνος του ζητάει ένα κομμάτι σάρκας του Τάτζιο.

Η Ιουλιέτα στο μπαλκόνι κοιτάζει τον Τάτζιο που βάζει τα σανδάλια του.

Ο Ρωμαίο αντί να κοιτάζει ψηλά στο μπαλκόνι την Ιουλιέτα, κοιτάζει τον Τάτζιο που τρέχει στην παραλία.

Ο Τομας Μαν κοιτάζει τον Τάτζιο και προσπαθεί να εξηγήσει…

Το μυαλό μας του απαντάει πως δε χρειάζεται να εξηγήσει τίποτα, πώς δεν εξηγείται ο Έρωτας για την Απόλυτη Ομορφιά.

Ο Τάτζιο ποζάρει ως Ιωάννης Βαπτιστής σχεδόν γυμνός μπροστά στον Καραβάτζιο

Ο Βισκόντι κοιτάζει τον Τάτζιο που πάει να καθήσει στην άδεια σεζλόνγκ της παραλίας.

‘Η παραλία μέσα μας.

Εμείς στο λεωφορείο προς το αεροδρόμιο… Το Adagietto από την 5η συμφωνία τού Μάλερ πλημμυρίζει τη Βενετία και τη Στιγμή.

Μια φράουλα βάφει τη μνήμη κόκκινη πάνω σε λευκό σεντόνι που ξετυλίγεται, απλώνεται μέσα μας και γίνεται αυλαία.

Απ’ ευθείας πτήση επιστροφής στην Αθήνα

Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη!