Αργεντινή – Ουρουγουάη – Βραζιλία – El Clásico Latino

Συγκεντρωνόμαστε στο «Ελ. Βενιζέλος» και πτήση για Αργεντινή!

Το μυαλό ήδη, μέρες πολλές τώρα, χορεύει tango μόνο του κι ας λεν ότι το tango θέλει δύο, το μυαλό και μόνο του  όλα τα μπορεί. Πρόβες στον καθρέφτη της προσδοκίας εδώ και πολύ καιρό τώρα κι έφτασε τελικά η ώρα. Μένει να ταιριάξουν τα βήματα μυαλού και πραγματικότητας.

Προσγείωση ομαλή. Άφιξη στην πραγματικότητα του Μπουένος Άιρες.

Ξεναγός εδώ θα είναι οι γειτονιές μιας πόλης που κάποτε την είπανε Παρίσι της Λατινικής Αμερικής. Οι γειτονιές ξέρουν όλα όσα αγνοεί το κάθε κέντρο.

Νιώθεις αμέσως πως έχεις φτάσει κάπου αλλού. Δεν ξέρεις ακόμα τί όνομα να δώσεις σ’ αυτό το «αλλού» αλλά είναι ξεκάθαρο απ’ την πρώτη στιγμή πως δε μοιάζει ούτε με τον κόσμο μας, ούτε με τον κόσμο κάποιας άλλης χώρας της Λατινικής Αμερικής που έχουμε επισκεφτεί. Το Μπουένος Άιρες είναι από μόνο του μία κατηγορία.

Έχουμε πάρει αποσκευές, είμαστε στο λεωφορείο κι ο Άστορ Πιατζόλα ανοίγει την Πύλη των Ημερών μας.

Moriré en Buenos Aires en el año 3001…

Σα γύρισμα ταινίας…Η κίνηση με το λεωφορείο δίνει την αίσθηση κινηματογραφικού γυρίσματος… λεωφόροι γεμάτες με ψηλά δέντρα, καφέ που διαφημίζουν με την πρώτη ματιά την ηλικία και καμαρώνουν για τις ρυτίδες τους… Το χάος γύρω μοιάζει χορογραφημένο.

Αυτοκίνητα που κορνάρουν σα μουσικά όργανα συμφωνικής, κομψά μπαλκόνια αρτ νουβώ με μια τροτέζα να φουμάρει ακουμπώντας στα σφυρήλατα κάγκελα, πλατείες, καλντερίμια, αεράκι, ωραίο αεράκι γεμάτο ιστορίες αγάπης, επανάστασης και ονείρων.

Στο λεωφορείο πάντα από το αεροδρόμιο προς την πόλη, και η πόλη παίρνει το λόγο από Πιατζόλα και ξεναγό γιατί έχει κάτι να πει απ’ την πρώτη-πρώτη στιγμή:

«…εμένα με φτιάξαν χίλια διαφορετικά κομμάτια του κόσμου… φτωχοί του κόσμου πάμφτωχοι… πλούσιοι απατεώνες, τυχοδιώκτες, Άγιοι και Δαίμονες του Κόσμου βρήκαν εδώ το Λιμάνι τους…»

Ισπανοί,

Κορσικάνοι

Πορτογάλοι κι Ιταλοί

και Γερμανοί ήρθαν μετά πολλοί

και Ολλανδοί, και Έλληνες…

Ναύτες του Κόσμου όλου ίδρωσαν κι αναστέναξαν πάνω σε κορίτσια με ψηλά τακούνια και φούστες κοντές…

Τροτέζες του λιμανιού

Ποδοσφαιριστές θεοί,

Κοσμοπολίτες και Κοσμοπολίτισσες του Δρόμου

Αγόρια και Κορίτσια, πόρνες με Φωτοστέφανο Ανάγκης κι Αλαζονείας μαζί…

Μπαίνουμε στην πόλη…

Φώτα στο μυαλό…

Η γοητεία του Παρισιού είναι εδώ,

και η ψυχραιμία τής Μαδρίτης

και η μελαγχολία της Λισαβόνας, κι αυτή

και το πάθος της Νάπολης

και της Βαρκελώνης το εντυπωσιακό αλλά εφήμερο canto σα να σε καλεί σε έρωτα της μιας βραδιάς…

Κι ένα παγωμένο κυνικό χαμόγελο ενός Γερμανού απ’ του Μόναχο…

Άφιξη και τακτοποίηση στο ξενοδοχείο μας..

Διανυκτέρευση.

Ξημερώνει και μυρωδιά του αλκοόλ δίνει σιγά-σιγά τη θέση της στη μυρωδιά του καφέ.

Αφύπνιση, πρωινό και επιδίωξη του δύσκολου στόχου που βάλαμε για σήμερα. Πίσω απ’ τα κλασικά αξιοθέατα της πόλης και μαζί μ’ αυτά, να μπορέσουμε ν’ αφουγκραστούμε έστω και λίγο την ψυχή της.

Tο Μπουένος Άιρες, είναι σα βιβλίο που το ξεφυλλίζεις.

Μνήμες δύσκολων εποχών, στιγμές συλλογικής χαράς, μοναχικής θλίψης, μόνοι μας είμαστε όλοι στη θλίψη, πάλη της Δημοκρατίας με κάθε είδους αυταρχισμό, πάθη, μουσική, η Τέχνη και η τέχνη τής ζωής και της επιβίωσης μιας μεγάλης χώρας.

Σήμερα, η πόλη ανοίγει την ψυχή της μπροστά μας, ξεδιπλώνοντας τις γειτονιές της σαν σελίδες ενός βιβλίου γεμάτου μνήμες… Σ’ όλα αυτά θα κινηθούμε και θα ξεναγηθούμε σήμερα. Πρώην Παλάτια και Κοινοβούλια, Προεδρικά Μέγαρα, Καθεδρικοί και Μαυσωλεία, αριστοκρατικές βίλες, ιστορικά εστιατόρια και καφέ, το Θέατρο Colón, ένας απ’ τα διασημότερα λυρικά θέατρα του κόσμου, τα παιδιά της πόλης και της χώρας αυτής, οι εργάτες και οι ποιητές, οι συγγραφείς και οι άνεργοι, τα παιδιά των αλλεπάλληλων πτωχεύσεων και τα εξαφανισμένα παιδιά της Δικτατορίας… Η Plaza de la República, το νευραλγικό κέντρο της πόλης, οι σημαντικές λεωφόροι έχουν στηθεί και μας περιμένουν απ’ νωρίς το πρωί, Corrientes και Avenida 9 de Julio, νά και ο Οβελίσκος που θυμίζει πως η πόλη ετούτη έχει εμπειρία ανθρώπων πάνω από 400 χρόνια.

Πάμε ν’ ανακαλύψουμε ιστορίες των δρόμων και των σπιτιών και να γράψουμε τη δική μας ιστορία, την Ιστορία αυτών των ημερών.

Πρώτος σταθμός η Πλατεία Μαΐου - Εκεί όπου χτυπά η καρδιά της ιστορίας της Αργεντινής. Ένα Ροζ Παλάτι, πόση σκιά μπορεί ν’ απλώσει γύρω του… Το περίφημο μπαλκόνι, η Εβίτα, το πλήθος, τα δάκρυα…

Πολιτική και Ιστορία,  χέρι-χέρι με την Αρχιτεκτονική, το Cabildo, ένα αποικιακό Μέγαρο Μουσείο Επανάστασης σήμερα και λίγο πιο κει ο Καθεδρικός Ναός θυμίζει το Καθολικό Χριστιανικό πρόσωπο της χώρας απ’ όπου αναδύθηκε ο μοναδικός Λατινοαμερικάνος Ποντίφικας, ο Πάπας Φραγκίσκος…

Σκιές και φωνές και μουσικές, το ίδιο έντονη η ανάγκη να ξεχάσεις και να θυμάσαι, το παρελθόν μπλέκεται και γίνεται ένα με τη δική μας Στιγμή… Οι Μητέρες της Πλατείας του Μάη συναντιούνται με όλες τις μανάδες του Κόσμου που κρατούν φωτογραφία των εξαφανισμένων παιδιών τους και βροντοφωνάζουν με λυγμό σιωπηλό πως η μνήμη είναι πράξη αντίστασης.

Κι από κει στη Λα Μπόκα – Σα να μπήκαμε σε πίνακα. Το λιμάνι και η μυρωδιά της θάλασσας, Ιταλοί μετανάστες, λαμαρίνες και ξύλα, μπογιά που περίσσεψε απ’ το βάψιμο των καραβιών κι έγινε τώρα σήμα κατατεθέν της γειτονιάς… Η συνοικία-καμβάς, η τέχνη χορεύει πάνω στα χρώματα των σπιτιών και η μουσική γίνεται αέρας στο πρόσωπο και μας δροσίζει μέχρι που φαίνεται στο βάθος του μυαλού μια πολύ γνωστή φυσιογνωμία. Είναι ο Αριστοτέλης Ωνάσης κι ό,τι τον συνέδεσε μ’ αυτή την πόλη και ειδικά τη συνοικία.

Πιο κει το Πουέρτο Μαδέρο, η μοντέρνα όψη τής γειτονιάς τού λιμανιού, εκλεκτική σύγχρονη αρχιτεκτονική με θέα τον ποταμό.

Νά και το το Caminito, αλλάζει χρώμα η αίσθηση συνέχεια… το μπλε δίπλα στο θαλασσί τής σημαίας, το κόκκινο για το πάθος και για το αίμα των αιώνων, το κίτρινο της μελαγχολίας που προκαλεί κάθε συνειδητοποίηση του εφήμερου τής χαράς, γι’ αυτό κι εμείς απόλυτα παρόντες στη στιγμή μας, απόλυτα χαρούμενοι που αξιωθήκαμε να φτάσουμε κι ως εδώ… περίπατος στα χρώματα της Ιστορίας ώσπου όλα παίρνει το λόγο ο ισόβιος Πρόεδρος της καρδιάς κάθε φτωχού και όχι μόνο εδώ… ο Αρμάντο Ντιέγκο Μαραντόνα!

Κι από κει στη Ρεκολέτα – Τώρα ήρθαμε σε άλλη γειτονιά, με σκιερά δρομάκια της, ψιθύρους, μνημεία και στοές μνήμης…

Πάμε ως το θρυλικό Κοιμητήριο του Μπουένος Άιρες όπου ανάμεσα σε περίτεχνα μαυσωλεία, βρίσκεται ο τάφος της Εβίτας… Της Evita Perón… Ιδανικό σημείο τα μυστικά ραντεβού του Μύθου με την Πραγματικότητα.

Συνεχίζουμε προς το Παλέρμο και το Σαν Τέλμο – Οι γειτονιές του είναι το Μπουένος Άιρες. Οι γειτονιές του μιλούν κατ’ ευθείας για το ποιος τις έφτιαξε… «Παλέρμο» Καμιά δυσκολία αποκωδικοποίησης…

Στις γειτονιές ζουν τα παιδιά του Μπουένος Άιρες, οι porteños, οι άνθρωποι του λιμανιού... Στο Παλέρμο, τα πάρκα κρυφοκοιτάζουν το φιλί που δίνει ένα μάλλον παράνομο ζευγάρι… Ή είναι πολύ ερωτευμένοι αυτοί οι δυο και προσπαθούν σα μυστικό να κρύψουν το πολύτιμο αίσθημα ή, κάτι απαγορευμένο για τα μάτια της κοινωνίας προστατεύουν…

Άλλο ζευγάρι στο βάθος φιλιέται αλλιώς… Να, αυτό είναι ένα αργεντίνικο φιλί, με πάθος, εξωστρεφές, σα σε γύρισμα, σα να στήθηκε κάμερα απέναντι κι άκουσαν το σύνθημα «action», κι έπιασαν τα χείλη δουλειά για τις ανάγκες κάποιου γυρίσματος… Αλλά κάμερα δεν υπάρχει πουθενά… γιατί φιλούνται έτσι αυτοί;

Πιο κει, στα δρομάκια του Σαν Τέλμο, όλα στη φόρα… φωνές, μουσική, χορός στο δρόμο…

Ένα μαγαζί με αντίκες καταφέρνει να κλέψει την προσοχή από ένα ζευγάρι που χορεύει.

Αύρα μιας άλλης εποχής παντού γύρω… προχωρούμε και ξαφνικά μπροστά μας ξανά ο Αρμάντο Ντιέγκο Μαραντόνα. Ζητάει να μας μιλήσει μια στιγμή…Να μας εξηγήσει πως το [ποδόσφαιρο εδώ δεν είναι απλά ένα άθλημα, είναι σχεδόν η ενσάρκωση της Ελπίδας κάθε φτωχού… ίσως η μοναδική του Ελπίδα να βγει απ’ την παράγκα που του έλαχε να γεννηθεί…Το ποδόσφαιρό εδώ είναι σα ένα Συλλογικό όνειρο τής Κοινωνίας, είναι διαβατήριο προς τον έξω κόσμο…όπου κι αν βρεθεί ένας Αργεντίνος μπορεί ακόμα και με αλαζονεία να πει: «Κι αν δεν ξέρεις τίποτα άλλο απ’ την πατρίδα μου… το Μαραντόνα τον ξέρεις!» … Ακολουθούμε τη στιγμή κι εκείνη μας φέρνει μπροστά σε δύο θρυλικά στάδια ποδοσφαίρου… Της River Plate και της Boca Juniors είναι ο καλύτερος τρόπος για να μάθετε την ιστορία αυτών των κολοσσών του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Επίσκεψη στο στάδιο Bombonera… Ακόμη κι ο παγερά αδιάφορος για το ποδόσφαιρο  βρίσκει ενδιαφέρον στο Μουσείο Πάθους της Boca.

Μετά κι απ’ αυτή την επίσκεψη, είναι ώρα να πούμε εκ του ασφαλούς πως πήραμε μια ωραία και κυρίως ολόκληρη γεύση της ψυχής της πόλης και είναι ώρα να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο.

Χρόνος για τον καθένα σ’ αυτή την πόλη. Χρειάζεται χρόνος για τον εαυτό μας εδώ… Δεν πρέπει να πάει χαμένη καμιά στιγμή… βρισκόμαστε στο Μπουένος Άιρες.

Δείπνο και διανυκτέρευση.

Αφύπνιση, πρωινό και αλλαγή σκηνικού. Παντελής αλλαγή σκηνικού σήμερα. Και αλλαγή χώρας.

Σήμερα θα περάσουμε στην Ουρουγουάη για μια μικρή κατά το δυνατόν αίσθηση, να προσπαθήσουμε κυρίως να νιώσουμε πόσο μοιάζουν και πόσο διαφέρουν οι άνθρωποι που για πολλούς λόγους ενώ τους ενώνει η Ιστορία τους χωρίζει η Γεωγραφία.

Απόδραση πέρα από τον Ρίο ντε λα Πλάτα. Μεταφορά στο λιμάνι του Ασημένιου Ποταμού, πλάτη γυρισμένη για λίγο στη εφηβική ζωντάνια του Μπουένος Άιρες, επιβιβαζόμαστε στο πλοίο και προορισμό μας έχουμε τώρα την Κολόνια ντελ Σακραμέντο, μια από τις πιο γοητευτικές πόλεις της Ουρουγουάης. Χαμένη σε μια γωνιά της γης, η ΟΥΝΕΣΚΟ εντόπισε τον ενδιαφέρον και την κομψότητά της και την έβαλε στη λίστα της. Το ταξίδι διαρκεί περίπου μια ώρα, αρκετή για να απολαύσουμε δεξιά κι αριστερά τις όχθες του ποταμού, θέα απέραντης ποτάμιας έκτασης που χωρίζει –και ενώνει– τις δύο χώρες.

Αρχοντική η ηρεμία που μας υποδέχεται η Κολόνια. Στ’ όνομά της το ίδιο κουβαλάει την ιστορία της… ΚΟΛΟΝΙΑ = ΑΠΟΙΚΙΑ!

Η Κολόνια είναι μια πόλη-σκηνικό, ισπανική και πορτογαλική μαζί αρχιτεκτονική, μιλούν για τα περασμένα μεγαλεία της Ιβηρικής Χερσονήσου και την αρχής μιας εντελώς νέας σελίδας των ανθρώπων αυτής της περιοχής του κόσμου.

Ωραία αφορμή αυτή η έξοδος. Αφορμή για να πούμε πολλά και ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε άλλα όπως…η πρώτη αυτή αξονική τομογραφία της πόλης που δείχνει διαφορές σοβαρές με το Μπουένος Άιρες.

Και το φιλί ακόμα τυχαίου ζευγαριού που τώρα περπατάει μπροστά μας χέρι-χέρι, είναι άλλο… Πιο σεμνό… απλό φιλί χωρίς αίσθηση πως πρέπει να έχει μια κάποια σκηνική παρουσία…

Ξενάγηση στην πόλη.

Πλακόστρωτα σοκάκια & παλιά πόλη – Ξεκινάμε την ξενάγηση μ’ έναν περίπατο στα στενά δρομάκια, είναι σαν να περπατάς πάνω σε κυλιόμενο ηλεκτρικό διάδρομο αντίθετα… σε πάει πίσω αναγκαστικά όση προσπάθεια κι αν κάνεις, πίσω στον 17ο αιώνα… Παρελθόν με σπίτια χρωματιστά με αυλές, ξύλινα παράθυρα και γλάστρες με λουλούδια…

Φάρος της Κολόνια – Πάμε τώρα στο φάρο, είναι σκαρφαλωμένος στο ιστορικό κέντρο, με θέα πανοραμική και μοναδική προς τη γαλήνια πόλη στα νερά του Ρίο ντε λα Πλάτα. Αγαπημένη στιγμή και ιδανική αυτή η ανάβαση για τους εραστές της φωτογραφίας…

Κι από κει στην Πλατεία Mayor και την  Πύλη της Παλιάς Πόλης – Κατάσπαρτη με ιστορίες η κεντρική πλατεία κι η πύλη της παλιάς πόλης, ανέλαβε το ρόλο να θυμίζει την εποχή της διαμάχης ανάμεσα σε Ισπανούς και Πορτογάλους σε ξένο «αχυρώνα»

Προχωρούμε προς την Calle de los Suspiros την Οδό των Αναστεναγμών – Ο θρύλος λέει πως ήταν κάποτε ο δρόμος των καταδικασμένων κρατουμένων, κι άλλες πάλι εποχές πέρασμα ερωτευμένων που ψιθύριζαν υποσχέσεις. Σήμερα, είναι ένα από τα πιο φωτογραφημένα σημεία της Κολόνια…

Συνεχίζουμε με με μια βόλτα ανάμεσα στα Ιστορικά Αυτοκίνητα της Ουρουγουάης – Μια έκπληξη για όσους αγαπούν τη ρετρό αισθητική. Παλιά αυτοκίνητα του 20ού αιώνα σκορπισμένα σε όλη την πόλη σαν κομμάτια ενός ζωντανού μουσείου.

Κι ύστερα Γεύσεις Ουρουγουάης – Θα είναι ώρα για να φάμε… Δε θα φύγουμε χωρίς να δοκιμάσουμε μια αυθεντική grillada, κρέατα Ουρουγουάης στη σχάρα, θα πιούμε κι ένα (;; ) ποτήρι Tannat, την πιο διάσημη ποικιλία κρασιού της χώρας και θα ‘ναι πια απόγευμα…

Σαν ανάπαυλα ημερήσιας εκδρομής μέσα στην εκδρομή θα πάρουμε το δρόμο τής επιστροφής. Το πλοίο μάς φέρνει πίσω στο Μπουένος Άιρες και καθώς ο ήλιος βυθίζεται στα νερά του Ρίο ντε λα Πλάτα, το ασήμι του ποταμού αποκτάει υπεραξία χρυσού χάρη στο χρώμα του ήλιου.

Άφιξη στο Μπουένος ‘Άιρες

Χρόνος για την έξοδο όπως την επιθυμεί ο καθένας.

Διανυκτέρευση.

Αν το Μπουένος Άιρες είναι η παθιασμένη καρδιά μιας τεράστιας μητροπολιτικής περιοχής, οι αρτηρίες που φέρνουν το αίμα έχουν τη δική τους αξία και υπόσταση… Σε μια τέτοια αρτηρία θα κινηθούμε σήμερα… Στο Δέλτα του Τίγκρε, σ’ έναν υδάτινο λαβύρινθο από κανάλια, μικρά νησάκια, ξύλινα σπίτια, ένα σωρό ζωές που πρέπει εμείς να τους δώσουμε περιεχόμενο με υποθέσεις που θα στηρίζονται στο βλέμμα τους, όλα αρχίζουν και ρέουν αλλιώς μες στο νερό…

Πλεύση στα κανάλια του Δέλτα
Επιβιβαζόμαστε σε ένα παραδοσιακό πλοιάριο και ξεκινάμε μια χαλαρωτική διαδρομή μέσα στο μοναδικό τοπίο του Τίγκρε. Νερό και Φως, καταπράσινα νησάκια, ξύλινα σπίτια πάνω σε πασσάλους και μικρές προβλήτες στολισμένες με πολύχρωμα λουλούδια, σκηνικό υδάτινου κόσμου.

Το Τίγκρε δεν είναι μόνο ένα τουριστικό θέρετρο – είναι ένας τρόπος ζωής. Οι κάτοικοι του Δέλτα ζουν πάνω στο νερό, μετακινούνται με βαρκάκια αντί για αυτοκίνητα, και ψωνίζουν από πλωτά παντοπωλεία που περνούν καθημερινά από τα σπίτια τους. Ζωή ολόκληρη πάνω στο νερό…

Να και το Puerto de Frutos η υπαίθρια παραδοσιακή αγορά γεμάτη χρώματα…
που κάποτε προμήθευε την πόλη με φρούτα και λαχανικά από το Δέλτα. Σήμερα, έχει μεταμορφωθεί σε μια πολύχρωμη και πολύβουη διαφήμιση της ζωής και της ανάγκης για αγοραπωλησίες… Χειροποίητα αντικείμενα, έπιπλα από μπαμπού, αργεντίνικες αντίκες, τοπικά προϊόντα, το Paseo Victorica, το Ναυτικό Μουσείο και το Μουσείο Τέχνης Tigre και συγχρόνως ένας παράδεισος των souvenirs…

Γεύμα με θέα το νερό

Ούτε απ’ το Δέλτα θα φύγουμε χωρίς να φάμε, χωρίς να γευτούμε φρέσκα ψάρια από τον ποταμό Paraná.

Θα δώσουμε χρόνο ώστε ο καθένας να κάνει ό,τι τραβάει η ψυχή του μέχρι να ξαναμαζευτούμε για την επιστροφή…

Κάποιοι σίγουρα θα διαλέξουν ένα απ’ τα γραφικά εστιατόρια δίπλα στο νερό ψάχνει ο καθένας την παρέα του και τον εαυτό του… Παραδοσιακές αργεντίνικες γεύσεις, κι ένα δροσερό λευκό Torrontés – το αρωματικό κρασί της Αργεντινής.

Άλλοι,  όσοι θέλουν να έρθουν ακόμα πιο κοντά στη φύση, αποφασίζουν την κατάβαση του ποταμού με καγιάκ.

Μερικοί παίρνουν ποδήλατο και ξεκινούν μια ωραία βόλτα μέσα από μικρά μονοπάτια που διασχίζουν το Δέλτα.

Κάποιοι αποφασίζουν να επισκεφτούν το Μουσείο Ματερό – αφιερωμένο στην ιστορία του παραδοσιακού ποτού της Αργεντινής, του Mate.

Κάποια στιγμή κι αφού την καθορίσει αυτή από πριν, μαζευόμαστε όλοι μαζί και επιστρέφουμε στην πρωτεύουσα…  Χρόνο για λίγη ξεκούραση και σήμερα είναι ωραία ευκαιρία για μια «επίσημη» βραδινή έξοδο στο Μπουένος Άιρες.

Όταν η πόλη θ’ αρχίσει ν’ ανάβει τα φώτα της, θα πάμε να δούμε πόσο περίτεχνα μπλέκουν τα πόδια και τα βλέμματα οι χορευτές τού Tango…  Πάμε να δούμε σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη ένταση και πάθος, πώς οι χορευτές αφηγούνται ιστορίες ανείπωτες ή χιλιοειπωμένες… αδιάφορο που ιστορίες αγάπης και προδοσίας ξέρουμε πολλές, το πάθος κάνει τη διαφορά, το πάθος κάνει την οποιαδηποτε ιστορία να μοιάζει πως λέγεται για πρώτη φορά. Τα βλέμματα είναι συλλαβές κι η κίνηση οι «λέξεις»…

Ετσι θα κλείσει ετούτη η μέρα μας… Δείπνο και Tango. Κάθε μπουκιά είναι ένα κομμάτι αυτής της πόλης που δεν χορταίνεις.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο και διανυκτέρευση.

Αφύπνιση, πρωινό και θα φύγουμε και σήμερα απ’ την πόλη για να γνωρίσουμε ένα άλλο κομμάτι της αργεντίνικης ψυχής!

Αφήνουμε πίσω μας γιγάντιους ουρανοξύστες και κατευθυνόμαστε προς γιγάντια λιβάδια,  ατελείωτες πεδιάδες τής Αργεντίνικης Πάμπας, εκεί όπου η αίσθηση της ελευθερίας και η απόφασή μας να κάνουμε αυτό το ταξίδι συναντιούνται.

Σήμερα θα επιχειρήσουμε να δημιουργήσουμε σαφή αίσθηση αλλά και ιδέα για το τί είναι η επαρχία της Αργεντινής, τί είναι μια Estancia, μια Αργεντίνικη Φάρμα και τί ποια η ζωή των Γκάουτσος.

Φτάνουμε σε αργεντίνικη φάρμα, εκεί που διατηρούνται ζωντανές οι παραδόσεις των Γκάουτσος, των θρυλικών καουμπόηδων της Νότιας Αμερικής. Μας υποδέχονται με Mate και Empanadas, τα εμβληματικά γαστρονομικά καλωσορίσματα της χώρας αλλά ήδη έχει ανοίξει η όρεξη του μυαλού… Ήδη έχει ανάψει η φωτιά και τα κρέατα που περνούν από μπροστά πάνω σε τεράστιες πιατέλες στοιβαγμένες μοιάζουν να μας κλείνουν το μάτι λίγο πριν απλωθούν πάνω στα κάρβουνα, σα να μας λεν «εμένα διάλεξε, είμαι κρέας σα βούτυρο…είμαι μοσχάρι αργεντίνικο…»

Σήμερα η εμπειρία του ταξιδιού θα είναι : παραδοσιακό Asado – Η τέχνη του αργεντίνικου μπάρμπεκιου. Ένα πραγματικό γαστρονομικό τελετουργικό, ζουμερές chuletones… σπαλομπριζόλες, chorizo και morcilla, λουκάνικα κάθε είδους τώρα κλείνουν το μάτι στη χοληστερίνη αλλά έχουμε φροντίσει γι’ αυτό κι έτσι σήμερα θα τα επιτρέψουμε όλα στον εαυτό μας. Σ’ ένα μπωλ φτάνει και η chimichurri, η αργεντίνικη σάλτσα για τα κρέατα… φτάνει και το καλό κρασί… Malbec Αργεντινής...

Ζούμε ένα Γαστρονομικό Τελετουργικό, υψώνουμε το ποτήρι ευχαριστώντας όλα όσα μας έκαναν να θεωρούμε το Ταξίδι, το κάθε ταξίδι υποχρέωση προς τον εαυτό μας και όχι πολυτέλεια.

Έρχονται κι άλλα κρέατα, κι άλλα λουκάνικα, κι άλλο κρασί κι ύστερα καταφτάνουν κάτι σαν καουμπόηδες… είναι οι γκάουτσος με τις παραδοσιακές στολές… κρατούν ένα λάσο στο χέρι όλοι… Κοιτάζουμε για μια στιγμή το Malbec… Όχι δεν ευθύνεται το κρασί γι’ αυτό που βλέπουμε… Κατ’ έφτασαν πράγματι οι γκάουτσος για μια επίδειξη  Ιππασίας & Δεξιοτεχνίας… Είναι οι τελευταίοι νομάδες της Αργεντινής, άνθρωποι που μεγάλωσαν πάνω στη σέλα, σα να ‘ναι το σπίτι τους η ράχη του αλόγου, ξεκινούν μπροστά στα μάτια μας όσα μέχρι τώρα γνωρίζαμε απ’ το σινεμά… Περίτεχνες φιγούρες πάνω στ’ άλογο, εντυπωσιακά κόλπα με το λάσο…

Κορύφωση…

Καλό φαΐ, καλό κρασί, επίδειξη της τέχνης τής Ιππασίας… Ήρθε η ώρα να γυρίσει η σελίδα τής μέρας… Για όποιον το επιθυμεί, θα έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε μια χαλαρή βόλτα με τ’ άλογα… ιππασία στις ανοιχτές πεδιάδες της Πάμπας!

Για όποιον πάλι θέλει κάτι πιο χαλαρό από τη χαλαρή βόλτα, στη σκιά των δέντρων είναι κρεμασμένες αιώρες και το αεράκι φυσάει…

Απ’ τις ωραίες μέρες τής ζωής μας… Αργά το απόγευμα επιστρέφουμε στο Μπουένος Άιρες… Η πόλη μάς περιμένει, είναι η τελευταία βραδιά εδώ...

Λίγος χρόνος για ξεκούραση, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να χωνέψουμε chuletones και chorizos και φύγαμε για μια τελευταία βόλτα στο Puerto Madero και για όποιον το επιθυμεί και Αποχαιρετιστήριο Δείπνο
Το Puerto Madero, είναι το πιο σύγχρονο και αριστοκρατικό κομμάτι της πόλης. Φωταγωγημένο ουρανοξύστες, νεοκλασικά docks, εξαιρετικά εστιατόρια… Επιλέγουμε ένα με θέα στο ποτάμι… φρέσκα θαλασσινά, αργεντίνικα steaks, περίφημο dulce de leche για επιδόρπιο.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο.

Τελευταία νύχτα.

Με την αίσθηση του Ολόκληρου. Είναι σίγουρο το μέσα μας πως 5 μέρες τώρα, πήραμε μια καλή «γεύση» μιας χώρας ολόκληρης με αφορμή την πρωτεύουσα και τα περίχωρά της. Με την καρδιά γεμάτη…

Διανυκτέρευση

Αφύπνιση, πρωινό, χαμόγελο στον καθρέφτη, χαμόγελο στους περαστικούς μπροστά απ’ το ξενοδοχείο μας, χαμόγελο στον οδηγό που φορτώνει τις αποσκευές… Χαμογελάμε γενικώς. Ήταν ωραίες οι μέρες μας εδώ και στη σωστή στιγμή γυρίζουμε σελίδα.

Οδεύουμε προς το αεροδρόμιο χαρούμενοι. Πετάμε σήμερα προς ένα ορόσημο του μυαλού. Πολλοί κάποτε διαβάζοντας βιβλία, βλέποντας ντοκιμαντέρ είπαν μέσα τους ψιθυριστά… «θα ήθελα να αξιωθώ να πάω στους καταρράκτες του Ιγκουασού»!

Σήμερα, πετάμε προς ένα από τα Επτά Φυσικά Θαύματα του Κόσμου, τους Καταρράκτες του Ιγκουασού. Το ταξίδι, μάς επιφυλάσσει μια εκπληκτική εμπειρία: την επαφή με τη συγκλονιστική δύναμη του Νερού!

Πτήση για Ιγκουασού

Έχουμε δώσει αποσκευές, έχουμε δέσει ζώνη και απολαμβάνουμε την πτήση… Όσοι αντί για διάδρομο που γενικά προτιμούν, διάλεξαν τώρα παράθυρο, αρχίζουν ήδη να διακρίνουν τη ζούγκλα του Αμαζονίου και τα τεράστια υδάτινα περάσματα… Απόδειξη πως φτάνουμε…

Άφιξη στον παράδεισο μιας άγριας φύσης…

Με την προσγείωση συνειδητοποιείται αμέσως η άφιξη σε τόπο διαφορετικό. Ο αέρας είναι άλλος. Τα πνευμόνια μας νιώθουν αμέσως αρώματα από πυκνά δάση, εξωτικά λουλούδια, φρεσκάδα του νερού...

Μεταφορά στο ξενοδοχείο μας, το οποίο είναι απόλυτα ενταγμένο στο εκπληκτικό τοπίο. Θα πάρουμε τα δωμάτια μας και θα πούμε στον εαυτό μας: «έχεις την ευκαιρία δυο μέρες να νιώσεις τη χαρά της επαφής με τη φύση».

Το υπόλοιπο της σημερινής μέρας είναι αφιερωμένο σε μας, στη χαλάρωση και την εξερεύνηση του εξωτικού αυτού τοπίου. Ανάλογα με τη διάθεση, μπορούμε να:

διαβάσουμε δίπλα στην πισίνα του lodge μας, απολαμβάνοντας την απόλυτη γαλήνη της φύσης, τους ήχους των τροπικών πουλιών και των μαϊμούδων που παίζουν στις κορυφές των δέντρων.

Να επισκεφθούμε το Parque das Aves, ένα μαγευτικό πάρκο με πολύχρωμους παπαγάλους, τοκο-τουκάν και εξωτικά φλαμίνγκο να κινούνται ελεύθερα στο φυσικό τους περιβάλλον.

Να κάνουμε μια βόλτα σε μονοπάτια της ζούγκλας, ανακαλύπτοντας εντυπωσιακή χλωρίδα και πανίδα, που μας υπενθυμίζει πως βρισκόμαστε σε ένα από τα πιο παρθένα οικοσυστήματα του πλανήτη.

Και το βράδυ δείπνο στη σκιά της ζούγκλας

Όταν πέφτει η νύχτα, η ζούγκλα ζωντανεύει. Έντομα και βάτραχοι, κουρδίζουν κι ετοιμάζονται για τη Συναυλία της Νύχτας.

Εδώ, θα δοκιμάσουμε τα «παιδιά» αυτού του τόπου… τον καρπό της συνάντησης δύο μεγάλων χωρών, παραδοσιακά πιάτα με επιρροές από την Αργεντινή και τη Βραζιλία…

Το πιο μεγάλο δώρο μέσα σ’ όλα αυτά είναι ο χρόνος που έχουμε για να βρεθούμε με τον εαυτό μας. Ο Χρόνος και ο Ουρανός. Η Νύχτα κάτω από τον έναστρο τροπικό ουρανό, μοιάζει σα να μας προετοιμάζει για κάτι σπουδαίο… Να είμαστε έτοιμοι για την αυριανή εμπειρία: την συνάντηση μας με τους καταρράκτες Ιγκουασού.

Διανυκτέρευση

Βρισκόμαστε κάπου στη μέση του ταξιδιού και είναι μια κορυφαία στιγμή. Θα συναντηθούμε με το Μεγαλείο της Φύσης.

Θα εξερευνήσουμε τη μαγευτική Αργεντινική πλευρά των Καταρρακτών του Ιγκουασού, θα προσπαθήσουμε να νιώσουμε την ορμή του νερού, να κλέψουμε λίγη απ’ αυτή για τις δύσκολες ώρες όταν έρθουν, να δούμε και ν΄ ακούσουμε, να νιώσουμε κυρίως…

Ξεκινάμε νωρίς το πρωί… Γύρω μας πάνω από 200 καταρράκτες.

Νερό είσαι θεός!

Πεζοπορία μέσα στη Ζούγκλα… σαν κυνηγοί του νερού, 200 καταρράκτες γύρω μας…

Ακολουθούμε τα μονοπάτια της ζούγκλας, διασχίζουμε πυκνά δάση, εδώ τα νερά είναι γαλήνια και η χλωρίδα εκπληκτική.

Καθ' όλη τη διάρκεια της πεζοπορίας, απίθανοι, απερίγραπτοι ήχοι των τροπικών πτηνών, χρωματιστές πεταλούδες πετούν παντού γύρω μας και μέσα μας…

Κάθε βήμα νέα χρώματα, ούτε που είχαμε φανταστεί όλες αυτές τις αποχρώσεις του κόκκινου, του πράσινου, του καφέ του κίτρινου…ένα εκπληκτικό μπλε λοφίο στο κεφάλι ενός πρωτόγνωρου πουλιού…

Φύση είσαι θεά κι εμείς προσκυνητές σου!

Το φως περνάει μέσα από τα πυκνά φύλλα των δέντρων, φωτίζονται ελικοειδείς ρίζες και λαμπερά λουλούδια, ενώ μαϊμούδες και μακάο μας κοιτούν με περιέργεια από τις κορυφές των δέντρων.

Ζούγκλα είσαι εμπειρία!

Ετούτες οι στιγμές είναι σα να αποκοπήκαμε από τον υπόλοιπο πλανήτη.

Παραδείσια γωνιά της μικρής ζωής μας που μας έδωσε ετούτη την εκπληκτική ευκαιρία.

Συνεχίζουμε την πεζοπορία μας στη ζούγκλα, και καθώς πλησιάζουμε τους καταρράκτες, η ατμόσφαιρα γεμίζει με σταγονίδια νερού που δημιουργούν ουράνια τόξα μπροστά στα μάτια μας και μέσα στο μυαλό μας, όλα γύρω γεμίζουν τις αισθήσεις με τη δύναμη της φύσης. Οι καταρράκτες Ιγκουασού είναι όχι μόνο ένα οπτικό θαύμα, αλλά και μια αίσθηση που σφραγίζει την ψυχή.

Η ζωή εδώ ξεχειλίζει, είναι καταρράκτης…

Θα περπατήσουμε και στις Πάνω Πεζογέφυρες να δούμε από που ξεκινάει αυτή η ορμή του νερού, αλλά θα κινηθούμε και στις Κάτω Πεζογέφυρες να νιώσουμε την ορμή εκεί που καταλήγει…

Τώρα κατευθυνόμαστε προς το πιο εντυπωσιακό σημείο όλων, κατευθυνόμαστε προς  τον Λαιμό του Διαβόλου... La Garganta del Diablo! Σταδιακά, οι ήχοι των καταρρακτών γίνονται όλο και πιο έντονοι, μέχρι που φτάνουμε στο σημείο G του νερού, το ποτάμι χύνεται από ύψος 80 μέτρων σε μια άγρια δίνη. Σπουδαία είσαι Φύση… σπουδαία και η απόφασή μας να έρθουμε ως εδώ.

Αστράφτουν φλας, μέσα και έξω μας, σέλφι, ομαδικές, ζευγαράκια που βγαζει ο ένας τον άλλο, ζευγαράκια που εκλιπαρούν κάποιος να τους βγάλει μαζί σαν αποδεικτικό στοιχείο πως μαζί έκαναν κάποτε αυτό το ταξίδι. Το ζευγάρι μπροστά μας ποζάρει. Δε φιλιούνται. Δε χαμογελούν. Δεν αγγίζονται.

Πίσω ακριβώς άλλο ένα ζευγάρι… λάμπει πιο πολύ κι απ’ τον ήλιο…Η χαρά λάμπει. Καθώς πέφτει ορμητικά η κάθαρση του νερού στ’ αυτιά μας, συνειδητοποιούμε πως η Χαρά Λάμπει.

Αφού φωτογραφηθήκαμε και παρατηρήσαμε κι όσους φωτογραφίζονταν γύρω μας, προχωρούμε… Τώρα θα πάμε για φαγητό. Κερδίσαμε με το σπαθί μας τη σημερινή «κραιπάλη», περπατήσαμε στη ζούγκλα και τώρα θα πάμε για ένα ήρεμο γεύμα κοντά στους καταρράκτες, κοντά για ν’ ακούγεται το νερό  σα γουργουρητό πεινασμένου εφήβου. Τρώμε, ξεκουραζόμαστε, απολαμβάνουμε τη φύση, απολαμβάνουμε τη στιγμή, τη ζωή μας απολαμβάνουμε, πίνουμε μια κούπα τοπικό τσάι , πίνουμε κι έναν χυμό από εξωτικά φρούτα… είμαστε χαρούμενοι. Η Ευεξία του νερού ανοίγει κανάλια και νέους δρόμους μέσα μας.

Μια τελευταία ματιά στο θαύμα των Καταρρακτών για να κλείσει η μέρα. Επιστροφή στο ξενοδοχείο μας.

Το τοπίο σιγά-σιγά αλλάζει χρώματα καθώς πέφτει το βράδυ, κι εμείς, έστω και πρόσκαιρα, αλλάζουμε… κι ας φαίνονταν αδύνατο, η φύση έχει δύναμη θαυματουργή!

Διανυκτέρευση