Έγινε και φέτος το Σουρεαλιστικό Τάμα. Κάθε χρόνο, η ιδιοφυία που λέγεται Σαλβαδόρ Νταλι γίνεται αφορμή ξεναγήσεων αλλά και ενδοσκοπήσεων. Είδαμε την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Καταλονία μέσα απ’ τα ψηφιακά του μάτια αλλά και μέσα απ’ τα γυαλιά και τον μεγεθυντικό φακό τής ανθρώπινης πλευράς του. Καδακές, στο Πορτ Λιγκάτ στο Φιγκέρας με το καταπληκτικό Μουσείο Νταλί κι όλα τα δώρα-αφορμές για να ειπωθούν πράματα που δύσκολα σε άλλη περίπτωση λέγονται. Η Τέχνη του Νταλί νομιμοποιεί ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις σε σκοτεινά μονοπάτια, δίνει ευκαιρία σε όποιον θέλει, μόνο σε όποιον θέλει ν ανοίξει παλιά, σκονισμένα σκεβρωμένα συρτάρια με κρυμμένα μυστικά κι απωθημένα, οι ψυχές σαν ηλιοτρόπιο στρέφουν προς το Φως. Το ψωμί του Νταλί και το γάλα απ’ τα στήθη της Γκαλαρίνας μας χόρτασαν
Πήγαμε και στην Καρκασον και οι Καθαροί έγιναν αφορμή για άλλη συζήτηση… Περί ανάγκης να ανήκουμε σε ομάδες και περί Εξουσίας εκεί ο λόγος. Πόση Εξουσία έχει ανάγκη ο Καθένας… Να ασκήσει πάνω στους γύρω του ή πάνω στον ίδιο του τον εαυτό.
Και ήρθε η σειρά της Βαρκελώνης. Μείναμε στην καρδιά της και είδαμε και κείνη των Ολυμπιακών Έργων αλλά και την Άλλη, τη Διαχρονική, την Πολιτική Βαρκελώνη, αιώνες τώρα, την Πύλη κάθε Νέου ρεύματος για την Ιβηρική, εκείνη με τον τάφο του Ντουρούτι να γίνεται αφορμή για Πολιτική κουβέντα, τού Νοσοκομείου Σαν Πάου αφορμή για Αισθητική, του Πάρκου Γκουέλ αιτία για συνειδητοποίηση πως είναι ανάγκη παλιά να φτιάξουμε πόλεις ωραίες αλλά και της επίσκεψης στη Σαγράδα Φαμίλια εσωτερικά, ένα θαύμα, όχι θρησκευτικό, θαύμα οικουμενικής γλώσσας.
Ήμουν με ωραίους ανθρώπους που κατ’ αρχάς ενδιαφέρονταν γι’ αυτό που ήρθαν να κάνουν και κατά δεύτερον είχαν τα κριτήρια και την αισθητική να χαρούν αυτό που είχαν να τους δώσουν οι 6 μέρες του ταξιδιού, ένα ταξίδι αφιέρωμα σε αιρέσεις, σε Σουρεαλισμό, σε Αναρχία και Καθαρούς αλλά κι ένα ταξίδι που τρυφερά ανοίγει «συρτάρια».
Ένα μεγάλο απ’ την καρδιά μου ευχαριστώ στη Φαίδρα, που μ’ άφησε ξανά να τη «σκηνοθετήσω» κι έλαμψε και το ταξίδι και η ίδια δίνοντας γενναιόδωρα όχι απλά πληροφορίες… ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΨΥΧΗ!!!
Και βέβαια ευχαριστώ και τούς 36 «Σουρεαλιστές» που μου έδωσαν και φέτος την ευκαιρία να ζήσω ένα πολύ αγαπημένο μου ταξίδι.
Ραντεβού ξανά του χρόνου, στα ίδια μέρη, μια φορά το χρόνο χρειάζεται ν’ ανοίγουν τα παράθυρα να αεριστεί ο μέσα κόσμος. Η Επιμονή τής Μνήμης, είναι πια κάτι κλασικό, και ταξίδι και αφορμή για πολλά.
Γιάννης Λυμτιούλης
