4ήμερο αφιέρωμα στην Ιστορία τής Ελλάδας, στο 1ο μισό του 20ου Αιώνα και στο Σινεμά του του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
[mkdf_separator]
1 – 4 Μαρτίου 2025
[mkdf_separator]
Ακολουθεί το Ημερήσιο Πρόγραμμα των ξεναγήσεων και των Πολιτιστικών Εκδηλώσεων.
[mkdf_separator]
Για περεταίρω πληροφορίες, επιβεβαίωση κρατήσεων και κρατήσεις.
[mkdf_separator]
210 524 1960
groups@melodrakma.com
gr@melodrakma.com
[mkdf_separator]
… Άρμεγες με τα μάτια σου
Το φως της οικουμένης
Και μου ιστορούσες με φωνή
Γλυκιά ζεστή κι αντρίκεια
Τόσα όσα μήτε του γιαλού
Δεν φτάνουν τα χαλίκια
Και μου ‘λεγες πως όλ’ αυτά
Τα ωραία θα ‘ν’ δικά μας…
Γ.Ρίτσος
[mkdf_separator]
Ημέρα 1η : ΑΘΗΝΑ – ΚΑΣΤΟΡΙΑ
[mkdf_separator]
Μουσική στο μυαλό και το ταξίδι ξεκινάει!
Συγκέντρωση στην Πλατεία Κλαυθμώνος όπου τα γραφεία της Melodrakma.
Η πλατεία ήταν γεμάτη, η μπάντα στο μυαλό να παίζει στη διαπασών, εμείς, μετακινούμενος Θίασος μπλέκουμε σε χαιρετισμούς και εναγκαλισμούς, ξαναβλέπουμε φίλους-συμπρωταγωνιστές από άλλες «περιοδείες», επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο και Αυλαία…
[mkdf_separator]
Τελικός προορισμός η Καστοριά. Η Καστοριά θα είναι φέτος η βάση του «συνεργείου», εκεί θα ξεκινήσουν τα «γυρίσματα, αυτή θα είναι η έδρα των εξορμήσεών μας για τις επόμενες 4 μέρες.
[mkdf_separator]
Ο Στόχος αυτών των ημερών, είναι να συμφιλιωθούμε με την Ιστορία μας περνώντας «απέναντι» απ’ όποια κι αν είναι η θέση μας, «Απέναντι» με ό,τι και να σημαίνει αυτό, ας πούμε πως «απέναντι» σημαίνει ό,τι είναι αντίθετο σ’ όσα εμείς πιστεύουμε και σε όσα είμαστε στο κάτω-κάτω. Όπως παγκόσμια και διαχρονικά έδειξε κάποτε τον δρόμο ο Αισχύλος με τους «Πέρσες» του.
Στο κάθε απέναντι θα περνάμε από γεφύρια τής Τέχνης: γέφυρα θα γίνει η Μουσική, γέφυρα η Ποίηση, η Λογοτεχνία, το Θέατρο… και κεντρική κρεμαστή γέφυρα, η Τέχνη του Αγγελόπουλου και το σινεμά του!
[mkdf_separator]
Είμαστε στο λεωφορείο.
Μουσική.
Λόγος.
Είναι αλλιώτικο αυτό το ταξίδι.
Πορευόμαστε προς τόπους που μάθαμε να αγαπάμε μέσα από αφηγήσεις και κείμενα σχολικών εγχειριδίων έμπλεα γλαφυρών διηγήσεων κλέους και μεγαλείου προγονικού… Κάποιους πάλι απ’ αυτούς τους τόπους, τους αγαπήσαμε μέσα από σιωπές και υπαινιγμούς.
Άλλους, μέσα από εικόνες του κινηματογράφου, μέσα από φακούς μεγεθυντικούς και ενίοτε διαθλαστικούς της μνήμης και των βιωμάτων ενός παρελθόντος, όχι και τόσο μακρινού. Τόποι μπλεγμένοι σαν κισσός με την Ιστορία και τις ιστορίες, εικόνες και λέξεις με άλλο ήχο, ένθεν και ένθεν του συνόρου. Κι όλα μαζί, πλάι σε εκκωφαντικές σιωπές κι αμφιβολίες, για όσα έπρεπε να έλθουν στο φως και όσα έπρεπε να κυλήσουν στη λήθη. Λέξεις με βάρος ειδικό και περιεχόμενο εύφλεκτο, όλα σπαρμένα σε έναν τόπο που οι πολιτικοί τον είπαν πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης.
Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε…
Η μουσική χαμηλώνει κι αρχίζει να ξετυλίγεται ο μίτος της Ιστορίας…
Σταθμοί κομβικοί στο αφήγημα αυτό, οι πόλεις και τα χωριά, τόποι της μνήμης και κιβωτοί της εμπειρίας των ανθρώπων και των έργων τους…..
Ανθρώπων Έργα…
Ανθρώπων Τόποι… Καστοριά, Φλώρινα, Πρέσπες, Κορέστεια….
[mkdf_separator]
Στο λεωφορείο… Λόγος, Μουσική, πορεία, στάση, Λόγος, Μουσική, πορεία άλλη μια στάση και φτάσαμε.
[mkdf_separator]
Πόλις δε ήν, ευδαίμων το μεν παλαιόν γεγενημένη… η Καστορία ωνόμασται και νήσος κατά μέσον της λίμνης τοις ύδασι περιβέβληται…
Προκόπιος , Περί Κτισμάτων IV
[mkdf_separator]
Καλωσόρισμα τής Melodrakma.
[mkdf_separator]
Δρώμενο Νο1
[mkdf_separator]
Μια νότα δώρο για τον κάθε έναν από μας για καλωσόρισμα κι ύστερα…
Προσκλητήριο…
[mkdf_separator]
Ο Αριστοτέλης, ο Μέγας Αλέξανδρος κι ο Παύλος Μελάς έχουν πάρει θέση μάχης.
Τάγματα Αγγέλων πετούν σα νυχτερίδες στις Βυζαντινές εκκλησίες τής Μακεδονίας και υμνούν τον κάθε αγωνιστή στα σταυροδρόμια τής Ιστορίας.
Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι πολλαπλασιάζουν την Ελληνική Γη.
Οι Πόλεμοι στα Βαλκάνια πολλαπλασιάζονται.
Ο Κεμάλ παίρνει θέση μάχης.
Έλληνες, Εβραίοι, Μουσουλμάνοι, Αρμένιοι, Βούλγαροι…
Η Σμύρνη καίγεται.
Η Νέα Σμύρνη, η Νέα Ευκαρπία, το Νέο Κορδελιό ξαναχτίζονται, πλίνθος η Μνήμη…
Το Μπαξέ Τσιφλίκ δίνει τη σκυτάλη στους Νέους Επιβάτες
Η Ελλάδα γίνεται για λίγο μητριά κι ύστερα πάλι μάνα.
Β’ Παγκόσμιος.
Κατοχή.
Άουσβιτς.
Μάουτχαουζεν.
Εμφύλιος. Μακριές γενειάδες ανεμίζουν βαμμένες κόκκινες.
Πέτρινα Χρόνια.
Εμφύλιος παντού.
Ισπανία, Ελλάδα, Γιουγκοσλαβία, Κορέα, Βιετνάμ…
Τζάμπα πόλεμος παγκόσμιος ολόκληρος, άλλαξαν όλα για να μείνουν όλα ίδια.
Τα Χάλκινα παίρνουν θέση μάχης…
Το τραγούδι δίνει το σύνθημα στο μυαλό: «Τραβούμε Μπρος…»
Γλέντια βαλκανικά σαν πόλεμος και ειρήνη μαζί.
[mkdf_separator]
Τα χάλκινα αντιλαλούν ως το βυθό τής Λίμνης.
Στεκόμαστε πλάι σε μορφές ξεθωριασμένες, ο Λόγος και η Στιγμή επιστρέφει στις μορφές σχήμα και χρώμα ανθρώπινο, θύτες και θύματα συγχρόνως όλοι, αχνές φιγούρες αγίων και αυτοκρατόρων πλησιάζουν σεμνά και στέκονται με σεβασμό πίσω από νέα παιδιά που ντύθηκαν φαντάροι δίχως να ξέρουν το γιατί…
Τα Χάλκινα τώρα κάνουν έναν ελιγμό και καταλαμβάνουν την περιοχή τής καρδιάς.
Ο Βασίλης Τσιτσάνης πίσω τους, διακριτικά διαπερνά με νότες και λόγο την Ιστορία.
[mkdf_separator]
«Κάποια μάνα αναστενάζει…»
[mkdf_separator]
Ο Μάνος Χατζιδάκις διακριτικά διευθύνει με το βλέμμα του τα πάντα. Βγάζει πιο μπροστά τον Τσιτσάνη… «Περάστε Δάσκαλε…»
Απ’ τον άλλο χέρι τον κρατάει ο Μίκης.
Πάνω, στο μπαλκόνι του αρχοντικού, o Θόδωρος Αγγελόπουλος χειρίζεται μια κάμερα και 12 Drones.
Στιγμή τής Ιστορίας.
Όλοι μαζί, σύσσωμη η αυθεντική λαϊκότητα και διανόηση της Ελλάδας μας κοιτάζει στα μάτια.
Με το τέλος του Δρώμενου μικρή βόλτα στην όμορφη Πόλη για μια πρώτη επαφή.
Θα την περπατήσουμε την πόλη, θα γνωρίσουμε τα μυστικά τής λίμνης της, τα μυστικά πίσω απ’ τις πόρτες των παλιών αρχοντικών και των μουσείων, θα φλερτάρουμε με όλα τα αινίγματά της αλλά όχι σήμερα, όχι τώρα.
[mkdf_separator]
Τώρα μεταφορά στο ξενοδοχείο και τακτοποίηση.
Τώρα είναι η στιγμή να σταθούμε πλάι στον εαυτό μας και στους φίλους μας.
Η Αυλαία άνοιξε.
Η αγκαλιά τής πόλης είναι ανοιχτή.
Επίλογος της πρώτης μέρας, ο χρόνος για να δειπνήσει ο καθένας όπου το επιθυμεί.
Διανυκτέρευση.
[mkdf_separator]
Ημέρα 2η : ΚΑΣΤΟΡΙΑ – ΦΛΩΡΙΝΑ
[mkdf_separator]
Μακεδονία σήμαινε να συμβιώνεις…… Μια συμβίωση χαραγμένη πάνω στη γλώσσα…
Δημήτρης Μόσχος, Μακεδονικό Παραμύθι
[mkdf_separator]
Πρωινό και ξεκινάμε για να γνωρίσουμε την πόλη.
Ξεκινάμε από τις δυο ξακουστές γειτονιές της, το Ντολτσό και το Απόζαρι. Εκεί, στην έδρα των ονομαστών αρχόντων της πόλης, με τα τρίπατα αρχοντικά τους, με τις αυλές που φθάναν ως τη λίμνη. Εκεί έδεναν κάποτε τις βάρκες τους και από εκεί σεργιάνιζαν στη λίμνη, σαλπάροντας από τις μικρές ξύλινες αποβάθρες.
Σαν κάστρα τα αρχοντικά της Καστοριάς!
Στο κάτω μέρος τοίχος ψηλός, να κλείνει απέξω τα βλέμματα και να κρατά κλεισμένα καλά τα μυστικά της τέχνης του εμπορίου. Φεγγίτες και παράθυρα στο δρόμο, για να παίρνει ανάσα η ψυχή των γυναικών και μέσα ένας κόσμος αλλοτινός. Οντάδες και σαχνισιά, ξυλόγλυπτα ταβάνια, δουλεμένα με μεράκι από τους μάστορες εκείνους που δεν μετρούσαν το χρόνο, μόνο τον ιστορούσαν επάνω στο ξύλο με μοτίβα βγαλμένα από την ψυχή και την φαντασία τους. Τζάκια και σάλες, πατάρια για χορό, για συνδαιτυμόνες και μουσικούς, όλα είχαν προβλεφθεί και κυρίως χώρος και χρόνος για Γιορτή, «ήχος πεντακάθαρος εορταζόντων» που τον αφουγκράζεσαι πια μόνο στην απόλυτη σιωπή.
[mkdf_separator]
Λαογραφικό Μουσείο.
Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα.
[mkdf_separator]
Ένα μουσείο από μόνη της είναι η παλιά πόλη της Καστοριάς, με τις μνήμες να κυλούν σε καλντερίμια χρόνου… Μετά και την επίσκεψη στα δύο μουσεία, μικρή ανάπαυλα και ξεκινάμε για το δεύτερο σταθμό της ημέρας, τη Φλώρινα…
[mkdf_separator]
Στο λεωφορείο.
Μουσική.
Λόγος. Περί γλώσσας και άλλων δαιμονίων.
Φθάσαμε.
Τόπος μεθόριος. Στις όχθες του ποταμού Σακουλέβα, σε πλήρη διάταξη πλάνου κινηματογραφικού, οι μάρτυρες του παρελθόντος.
[mkdf_separator]
Λίγος χρόνος για να τσιμπήσουμε κάτι και ξεκινάμε αμέσως μετά την πορεία-γνωριμία με την πόλη.
Το αρχοντικό του Τέγου Σαπουντζή, το σπίτι του Βογιατζή όπου γυρίστηκαν σκηνές από τον «Μελισσουργό», λίγο πιο κάτω τα Δικαστήρια, το παλιό Οικοτροφείο, η Λέσχη Πολιτισμού Φλώρινας…
Γέφυρες που χτίζονταν και καίγονταν σε μια νύχτα, αγωνιώδης προσπάθεια να ανέβουν τη σκάλα της λήθης όλα εκείνα που επιμελώς απώθησε ο ισχυρός βραχίονας της εξουσίας… Χρόνια πέτρινα, εναλλαγή ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, ίσκιοι βαριοί τυλιγμένοι με το μανδύα της πίστης. Κι αλήθεια, ποιας πίστης, ποιας πατρίδας και ποιας γλώσσας…;
Φθάσαμε στο Διεθνές!
Στο Καφέ-Διεθνές.
Συχνά ένα καφέ, ένα τσιπουράδικο γίνεται Ιστορία τής πόλης. Ιστορία και Σκηνικό Μνήμης.
Εφτά ταινίες του Αγγελόπουλου γυρίστηκαν εδώ.
[mkdf_separator]
(…) Ανοίγω το στόμα μου κι αναγαλλιάζει το πέλαγος
και παίρνει τα λόγια μου στις σκοτεινές του τις σπηλιές
και στις φώκιες τις μικρές τα ψιθυρίζει
τις νύχτες που κλαιν των ανθρώπων τα βάσανα.
[mkdf_separator]
Χαράζω τις φλέβες μου και κοκκινίζουν τα όνειρα
και τσέρκουλα γίνονται στις γειτονιές των παιδιών
και σεντόνια στις κοπέλες που αγρυπνούνε
κρυφά για ν’ ακούν των ερώτων τα θαύματα. (…)
[mkdf_separator]
Ο. Ελύτης από το Άξιον Εστι
[mkdf_separator]
Δρώμενο Νο2
[mkdf_separator]
Αφιέρωμα στον Θόδωρο Αγγελόπουλο
[mkdf_separator]
Στην επαρχία η Μνήμη είναι αλλιώς. Λες και κυλάει αλλιώς ο χρόνος, ανά πάσα στιγμή μπορούν όλα να μοιάζουν νωπά, σα να γίναν μόλις χθες… Γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή κι ευαισθησία.
Κυλάει αλλιώς ο χρόνος στην επαρχία κι η μνήμη στερεώνεται με άλλα υλικά γι’ αυτό, το πέρασμα μέσα από το ναρκοπέδιο του χρόνου… θέλει βήμα σταθερό και μετρημένο.
[mkdf_separator]
Άρρωστη καρδιά δε βρίσκει γιατρειά στη λησμονιά
χάνεται στ’ αγιάζι μέσα στο βοριά στα ξένα μακριά
κι όλο περιμένει πάλι τη στιγμή να ξαναρθεί
το καράβι στο λιμάνι θα φανεί
θαλασσινό πουλί στα όνειρά μας…
Από το «Ταξίδι στα Κύθηρα» σε στίχους της Ε. Καραίνδρου
[mkdf_separator]
Επιστροφή στην Καστοριά. Έχουν ανάψει οι πρώτες φωτιές της Αποκριάς και έχει ανοίξει παρένθεση διονυσιακή, αυτό είμαστε οι Έλληνες, όλα, Λίγο απ’ όλα και στην ίδια Στιγμή. Διόνυσοι και νάρκισσοι κι επαίτες και δήμιοι και κατατρεγμένοι…
Φωτιές παντού.
Μέσα στη ζέστη της σύνεσης και της αρετής, άσπρος καπνός υψώνεται, φέρνει μήνυμα Λύτρωσης, Κάθαρσης, Μέθεξης και Συμφιλίωσης… Με τον εαυτό μας τον ίδιο, συμφιλίωση.
[mkdf_separator]
Μετά τη βόλτα του καθενός, θα δειπνήσουμε όλοι μαζί στο Αποκριάτικο μασκέ πάρτι τής Melodrakma.
Πάμε στο ξενοδοχείο για την αμφίεση. Queek change. Γρήγορη και εύκολη αλλαγή ρούχων.
Αμφίεση κόντρα ρόλου στο «ρόλο» που δυο μέρες τώρα μοιραία παίζουμε.
Από μέρος ενός «Θιάσου» που περιοδεύει με θέμα τις δύσκολες στιγμές της Βαλκανικής Ιστορίας, τώρα γαλήνιοι Βουδιστές Μοναχοί.
Στα νερά τής λίμνης καθρεφτίζονται εκατοντάδες βουδιστές μοναχοί με το πορτοκαλί, πιο σωστά σαφράν ράσο τους, φέρνουν μήνυμα πιθανότητας να ηρεμήσει κάποτε η ψυχή. Να μπορεί ψύχραιμα να στέκεται μπροστά σε όσα την αναστατώνουν.
Εκατοντάδες βουδιστές μοναχοί, κάποιοι έχουν ξυρίσει και το κεφάλι, άλλοι σκέφτηκαν λύση πιο τεχνική για το φαίνεσθαι, ελαστικό σκουφάκι στο χρώμα του δέρματος, να δίνει την αίσθηση ξυρισμένου κεφαλιού…
Όλοι μαζί, σε πνεύμα Διονυσιακό, γιορτάζουμε απόψε, τρώμε, πίνουμε, τραγουδάμε και χορεύουμε. Όλοι μαζί κι αύριο πάλι «χώρια». Από βουδιστές μοναχοί, θα είμαστε πάλι περιηγητές τής Σύγχρονης Ιστορίας.
Αποκριάτικο δείπνο και γλέντι. Διανυκτέρευση.
[mkdf_separator]
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΕΡΙ ΑΜΦΙΕΣΗΣ: Για όποιον το επιθυμεί! Για όποιον θέλει να παίζει μια φορά το χρόνο με τη Στιγμή, το Έθιμο, τον εαυτό του και τους άλλους. Ένα παιχνίδι μόνο για όποιον θέλει. Οι άλλοι ας βάλουν ό,τι τραβάει η ψυχή τους. Παπιγιόν και κραγιόν.
[mkdf_separator]
Ημέρα 3η : ΚΑΣΤΟΡΙΑ – ΠΡΕΣΠΕΣ – ΑΓΙΟΣ ΑΧΙΛΕΙΟΣ – ΨΑΡΑΔΕΣ
[mkdf_separator]
Πρέσπες, Βαθιά Αμίλητα Νερά
[mkdf_separator]
Ένα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων το μυαλό μας.
Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ΄ ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη
δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει
στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο…
Να μιλήσω για ήρωες να μιλήσω για ήρωες: ο Μιχάλης
που έφυγε μ’ ανοιχτές πληγές απ’ το νοσοκομείο
ίσως μιλούσε για ήρωες όταν, τη νύχτα εκείνη
που έσερνε το ποδάρι του μες στη συσκοτισμένη πολιτεία,
ούρλιαζε ψηλαφώντας τον πόνο μας· «Στα σκοτεινά
πηγαίνουμε στα σκοτεινά προχωρούμε…».
Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά.
Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’ αρέσουν.
Γ. Σεφέρης
[mkdf_separator]
Πρωινό και αναχώρηση για τις Πρέσπες.
Σπουδαία μέρα!
Θα βοηθήσει και φέτος ο καιρός, λάμπει ήδη από τώρα μέσα μας ο ήλιος, τίποτα δε θα χαλάσει αυτή τη μέρα!
Με την απερίγραπτη δύναμη της επιθυμίας τόσων ανθρώπων ούτε βρέχει ούτε και βυθίστηκε το Τοπίο στην Ομίχλη.
Όλα τόσο όσο. Τόσο για να φτιάξουμε μια παντοτινή ανάμνηση.
Στο λεωφορείο προς τις Πρέσπες…
Μουσική.
Λόγος…
Άφιξη.
Όλα είναι έτοιμα για να χαράξουν στο δέρμα τής Μνήμης.
Μια βάρκα φέρνει μια τσελίστα απ’ τον ορίζοντα.
Τα Χάλκινα περπατούν πάνω στο νερό και κάνουν Χρυσή τη Στιγμή
Κάθε Στιγμή σήμερα, κάθε Στιγμή από δω και πέρα είναι Δρώμενο και μεις ένας περιφερόμενος Θίασος.
Μουσική και Νερό παντού.
Διασχίζουμε τη γέφυρα που οδηγεί στο νησάκι του Αγίου Αχιλλείου.
Το νερό της λίμνης κυλάει στις φλέβες μας ήδη. Έχουμε ήδη παραδοθεί στην ομορφιά του τόπου και της δουλειά που έχουν κάνει ηθοποιοί και μουσικοί.
Όλα ταλαντεύονται.
Οι Νότες στον αέρα δονούν ό,τι τρυφερό έχει ο καθένας μέσα του.
Η Εικόνα τής οποίας είμαστε μέρος αναβαθμίζει την αισθητική και τη ματιά μας στα πράματα.
Ναι, ένα Ταξίδι εκτός από μετακίνηση και πληροφορία μπορεί να είναι κι αυτό εδώ που ζούμε.
Ο καθένας ισορροπεί στη Στιγμή με το δικό του τρόπο.
[mkdf_separator]
Δρώμενο Νο3: Η Ιστορία μιας Χερσονήσου
[mkdf_separator]
Ψαράδες, Βροντερό, Άγιος Γερμανός, Λευκώνας, Νίβιτσα, Γκράσδενο, Γκέρμαν, Πόπλι…
Τρικυμιώδης γαλήνη τα νερά των Πρεσπών μέσα μας..
Αίνιγμα δύσκολο η γλώσσα και ταυτόχρονα πατρίδα, ρίζα, μήτρα και αναφορά.
[mkdf_separator]
Βαδίζουμε στο μονοπάτι. Τα σπίτια μετρημένα, δεκαοκτώ τον αριθμό… Στεκόμαστε στα ερείπια της βασιλικής του Αγίου Αχιλλείου. Εδώ εναπέθεσε ο Σαμουήλ, ο τσάρος των Βουλγάρων το λείψανο του αγίου που πήρε όταν πάτησε με τους στρατιώτες του τη Λάρισα, εδώ επέλεξε και να ταφεί μετά την ήττα του από τους Βυζαντινούς στη μάχη του Κλειδιού το 1014 μ. Χ. Εδώ είχε και το στρατηγείο του ο Ζαχαριάδης στη διάρκεια του Εμφυλίου, εδώ, σε μια σπηλιά , ανάμεσα Βροντερό και Αγκαθωτό, και το νοσοκομείο του Δημοκρατικού Στρατού. Πόση ιστορία να χωρέσει μια στάλα τόπος, μια στάλα λίμνη…
Μνήμες που ταξιδεύουν στο νερό και ρεύματα υπόγεια του χρόνου μας φέρνουν στην όχθη της Μεγάλης Πρέσπας.
Εδώ η επόμενη πράξη.
[mkdf_separator]
Δρώμενο Νο 4.
[mkdf_separator]
Η Λίμνη γεμίζει με το Θίασο.
Η Μουσική γεμίζει τον ορίζοντα και το βλέμμα μας.
Το θέατρο την ψυχή.
Σήμερα γάμος γίνεται…
[mkdf_separator]
Ένα μεγάλο τραπέζι έχει στρωθεί. Κάτασπρο τραπεζομάντηλο στο χέρι κεντημένο, προίκα μνήμης.
Καταβύθιση στην ψυχή των Βαλκανίων.
Ήχος ψυχής, ένστικτο εκρηκτικό, αρχέγονο και ανερμήνευτο.
Ήρθαμε όλοι έτοιμοι για τούτη τη στιγμή. Σα να βγήκαμε από πλάνο του… Με παλτό όλοι, με καπέλο, κάποιοι κρατούν κι ένα παλιό βαλιτσάκι στα χέρια…
Είμαστε όλοι μέρος ενός περιπλανώμενου θιάσου και τούτη τη στιγμή κανείς δε θα μπορέσει να μας την πάρει.
Τί θαύμα υπέρτατο να είναι η ψυχή με τα μάτια της ανοιχτά… Οι μουσικοί περπατούν ξανά πάνω στο νερό και όλα ρέουν… Καθώς τα χάλκινα ξεσηκώνουν και τα σύννεφα, όλοι οδηγούμαστε προς το στρωμένο τραπέζι που μας περιμένει.
Σαρακοστιανό Τραπέζι.
Φαγητό και γλέντι Βαλκανικό!
Τίποτα δε μας πιέζει αυτή την Καθαρά Δευτέρα καθώς δεν επιστρέφουμε σήμερα στα σπίτια μας.
Σαρακοστιανό τραπέζι και γλέντι ελληνικό.
[mkdf_separator]
Κι ύστερα επιστροφή στην Καστοριά, στο ξενοδοχείο μας.
Να μπει τάξη στη προσπάθεια συνειδητοποίησης πως ένα 3ήμερο, 4ήμερο, μπορεί να είναι πήγα, είδα και ήρθα, ή να είναι βίωμα της καρδιάς, να είναι ναι μεν 3 – 4 μέρες τής ζωής μας, αλλά μνήμη παντοτινή.
[mkdf_separator]
Διανυκτέρευση
[mkdf_separator]
Ημέρα 4η : ΚΑΣΤΟΡΙΑ -ΚΟΡΕΣΤΕΙΑ – ΑΘΗΝΑ
[mkdf_separator]
Επίλογος
[mkdf_separator]
«Το Πλησιέστερο»
[mkdf_separator]
Κάτι πρωτόβγαλτα ως φαίνεται
στον κόσμο και στους νόμους του πουλάκια
κι εντούτοις ήδη κουρασμένα
γιατί δεν είναι τα φτερά
άπτωτη εύνοια και προνόμιο,
ρωτούν εμένα, ποιον, εμένα,
που είν’ το πλησιέστερο κλαδί
για ν’ ακουμπήσουν.
Δεν είμαστε καλά. Αν ήξερα εγώ
που είν’ το Πλησιέστερο
ότι έχει και βαθμό συγκριτικό
το ανύπαρκτο Πλησίον,
θα ‘τρεχα να το πιάσω πρώτη εγώ,
όλο κι απαραχώρητο,
κι ας ψόφαγαν πουλάκια
δίκια και προτεραιότητες
– κλαδιά σπασμένα το αλληλέγγυο.
Ας πάνε τα πουλάκια
τη μεγάλη Πείρα να ρωτήσουν
ν’ ακούσουν ό,τι είπε και σ’ εμένα
όταν ξεθεωμένη από κούραση άφτερη
τη ρώτησα που είναι ν’ ακουμπήσω
το πλησιέστερο κλαδί.
Δεν είμαστε καλά είχε καγχάσει
η μεγάλη Πείρα: αν ήξερα εγώ
που είν’ το Πλησιέστερο
θα ‘τρεχα να το πιάσω πρώτη,
όλο κι απαραχώρητο,
κι ας ψόφαγες εσύ
γιατί το πλησιέστερο κλαδί
είναι ο θάνατός σου η ζωή μου.
[mkdf_separator]
Κική Δημουλά
[mkdf_separator]
ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΑΥΛΑΙΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΠΡΑΞΗΣ
[mkdf_separator]
Ώρα επιστροφής στου καθενός την πραγματικότητα.
Η τελευταία όμως ετούτη μέρα δε θα είναι απλά διαδρομή στο σπίτι. Έχει τα δικά της δώρα, έχει έναν επίλογο-επίγευση μιας εποχής ολόκληρης.
Πρωινό, αποσκευές, λεωφορείο, μουσική, λόγος…
Άφιξη στα Κορέστεια!
Για όποιον γνωρίζει ήδη είναι εκεί.
Οι μέρες ετούτες στη Μακεδονία θα κλείσουν με τα χωριά της λήθης. Χωριά που σκιές και φαντάσματα, σαν σκηνικό απόκοσμο στων ημερών μας το τέλος και στης Ιστορίας τον Ορίζοντα.
Στους τοίχους ξεθωριασμένα συνθήματα.
Ψυχές των απόντων, θύματα του αδελφικού σπαραγμού που δεν τον διάλεξαν.
Παράπλευρες απώλειες, αυτές μην τις ξεχνάμε, παράπλευρες απώλειες μιας σύγκρουσης που άφησε το αποτύπωμά της ως τις μέρες μας.
Άνω και Κάτω Κρανιώνας, Γάβρος, Μακρόκαμπος, Άγιος Αντώνιος, Χαλάρα, Μακροχώρι, Μελάς…
Εδώ ο χρόνος τρελάθηκε, άρχισε να τρέχει αντίστροφα, σαν τις φιγούρες εκείνες σε κάποια ταινία που βλέπαμε και πατήσαμε το rewind, μια κίνηση τρελή του μυαλού πίσω, πορεία προς τα πίσω, στην εποχή της Εξαρχίας και των βουλγαρικών κομιτάτων κι ύστερα πάλι μπροστά ως τον Εμφύλιο.
Σιωπή κι ένα φως που αντανακλά πάνω στην ωχρή σκιά της πλίνθας…
Τη Σιωπή σπάει η Μουσική.
Ακροβολισμένοι ήχοι στους βράχους αυτή τη φορά.
Όργανα σε χέρια ανθρώπινα αναπνέουν.
Φιλί στο χάλκινο τρομπόνι και η Ιστορία σηκώνεται απ’ την πέτρα, βγαίνει απ’ το λήθαργό για λίγο να μας υποδεχτεί.
Εδώ, στα Κορέστεια θα ανάψουν τα φώτα του ήλιου για το τελευταίο Δρώμενο.
Αντίδωρο ελάχιστο και οφειλή σε όσα ειπώθηκαν, κι σ’ όσα αποσιωπήθηκαν δίπλα σε κείνα που αποφάσισαν να περιμένουν άλλη στιγμή για ν’ ακουστούν.
Μουσική…
[mkdf_separator]
Δρώμενο Νο 5: Επίλογος.
[mkdf_separator]
Μια φωτοβολίδα λήξης των ημερών μας σ’ αυτό το δύσβατο μονοπάτι της Ιστορίας.
Μέσα μας συμφιλιώνεται ο Χρόνος, τα διαβάσματά μας, οι θρύλοι και οι ιστορίες, η Ιστορία η ίδια.
Οι «Χίτες» χτυπούν λυσσασμένα με την κάνη του όπλου τους τη σπονδυλική στήλη τής Μνήμης.
«Κονσερβοκούτια» κόβουν ανατριχιαστικά το λαιμό τής ελπίδας.
Ανάμεσα εμείς κι ο Χρόνος.
Αντί για ιστορική οργή με στυλωμένα πόδια και χέρια γαντζωμένα στην ιδεολογία ή την ιδεοληψία που μεγάλωσε τον καθένα μας, αντί για πίκρα, μια φωτοβολίδα του μυαλού κάνει τα βλέμματα όλων μας να υψωθούν στον Ουρανό και να χαιρετήσει ο καθένας τα όνειρά του δικού του πεσόντος.
Ταξιδεύουμε για την Ιστορία.
Ταξιδεύουμε για τους Ανθρώπους που δεν είπε κανείς την ιστορία τους
Ταξιδεύουμε για τη Μουσική.
[mkdf_separator]
Ο Άρης Αλεξάνδρου μαζεύει αναμνήσεις και γράμματα στο «Κιβώτιό» του και οδεύει προς Ακυβέρνητες Πολιτείες. Ο Στρατής Τσίρκας τον περιμένει στην Αλεξάνδρεια. Ο Άλλος Αλέξανδρος τής Μαργαρίτας Λυμπεράκη παίζει στο Λαύριο και περιμένει τον Φεδρίκο Γκαρθία Λόρκα. Πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Τι φριχτά στις πέντε που βραδιάζει!
Ήτανε πέντε σ’ όλα τα ρολόγια.
Ήτανε πέντε κι έπεφτε το βράδυ.
Δίπλα σε όλους, ήρεμη πια, η Ελένη, η Ελένη του Γκατζογιάννη, η Ελένη Καραίνδρου και κάθε Ελένη από «δω» ή από «κει».
Ο Μανώλης Αναγνωστάκης κερνάει ρακή στον Μάνο Κατράκη κι ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος μπαίνει στη Σκηνή σαν ηχώ μιας συλλογικής συνείδησης…
«Μας βάλαν και πολεμήσαμε, βγάλαμε τα μάτια μας, εσύ από δω, εγώ απ’ την άλλη… χάσαμε κι οι δυο… τίποτα δεν απόμεινε…»
Από μακριά ακούγεται ο λυγμός του Θανάση Βέγγου, στρέφει το Βλέμμα τού Οδυσσέα στον ορίζοντα των Βαλκανίων και πάνω στον καθένα από μας…
«Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει… Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα… και πεθαίνουμε…»
Ακούγεται το κλάμα το κλάμα ενός μωρού… ένας περιοδεύων θίασος εμείς, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι μαζί της ζωής μας… Μια μηχανή γκαζώνει στη Βουλιαγμένης μέρα μεσημέρι μπροστά στα μάτια μας και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος αναχωρεί αναπάντεχα προσφέροντας οριστικά την αισθητική και τη ματιά του στους Έλληνες, χωρίς κατήχηση, χωρίς ιδεοληψία, με αγάπη για τον τόπο που φύτρωσε…
Μουσική μέχρι τον Ουρανό!
Αυλαία και επιστροφή στα σπίτια μας.
Σας ευχαριστούμε και Καλή Αντάμωση
[mkdf_separator]
Γιάννης Λυμτσιούλης
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Υπήρξε ασφαλώς η σκέψη και η πρόθεση να επισκεφτούμε το Πάρκο Εθνικής Συμφιλίωσης. Πώς να μην υπάρξει με αυτό που είναι το θέμα τής εκδρομής. Όμως όλοι οι τοπικοί παράγοντες και φορείς μας συμβούλευσαν το αντίθετο καθώς οι συνθήκες για να ανεβεί κανείς στα 1450 μέτρα με λεωφορείο εκείνη την περίοδο, είναι εκτός από αβέβαιες ίσως και επικίνδυνες. Έτσι αντικαταστήσαμε αυτή την ανάβαση με επίσκεψη στα Κορέστεια και το Πάρκο τής Εθνικής Συμφιλίωσης θα το φτιάξει ο καθένας στην ψυχή τους ίσως και με κάποια υλικά που θα βρει μέσα απ’ όσα ετοιμάσαμε για τις ημέρες αυτές.
