Ένα 5ήμερο στην Κωνσταντινούπολη.
Ένα 5ήμερο και 1100 χρόνια.
4-8 Δεκεμβρίου
[mkdf_separator]
Πληροφορίες/κρατήσεις: 210 524 1960
groups@melodrakma.com
travel@melodrakma.com
[mkdf_separator]
Hayat Güzel: Η ζωή είναι Ωραία
[mkdf_separator]
Υπάρχει μια πόλη σ αυτόν τον πλανήτη που δε χρειάζεται να πεις το όνομά της, λες Πόλη, βάζεις κεφαλαίο το Π και βρίσκεσαι κατ’ ευθείαν στο Βόσπορο.
[mkdf_separator]
Είναι σωστή κι αποδεικνύεται διαχρονική η διαπίστωση του Μεγάλου Ναπολέοντος: «Η Κωνσταντινούπολη είναι μια Αυτοκρατορία από μόνη της»
[mkdf_separator]
Στο μυαλό μας, στο μυαλό των Ελλήνων, έχω την αίσθηση πως όλα στην Κωνσταντινούπολη κινούνται σε μια θρυλική διάσταση.
Ό,τι και να πεις ακούγεται οικείο και συγχρόνως σα γρατζουνιά. Φανάρι, Οικουμενικό Πατριαρχείο, Αγιά Σοφιά, Μεγάλη του Γένους Σχολή, Μονή Χώρας, Χριστός Παντοκράτωρ, Μαρία των Μογγόλων, Πριγκηπονήσια, Παλαιολόγοι, Λωξάνδρα… Ακόμα και τα άλλα, τα τουρκικά οικεία ακούγονται κι αυτά: Τοπ Καπί, Μπλε Τζαμί, Σουλεϊμανιέ, Ντολμά Μπαχτσέ, Καπαλί Τσαρσί…
Κι αν σκεφτεί κανείς γεύσεις, ο μισός μας εαυτός είναι εδώ: Ιμαμ μπαιλντί, κεμπάπ, κιοφτέ, κοκορετς, ντολμά, σουτζούκ, ντονέρ, γιαχνί, μπουρέκ, εκμεκ, λουκούμ, μπακλαβά, χαλβά, κανταΐφ… Η Μνήμη τής Γεύσης χτίζει τη δική της Αυτοκρατορία.
Εκεί που πιστεύει κανείς πως ανακάλυψε την Πόλη, πως την ξέρει πια καλά, πέπλο αόρατο πετάει από πάνω της και γίνεται μια μυστηριώδης άγνωστη…
[mkdf_separator]
Η Κωνσταντινούπολη είναι μια τεράστια αυτοκρατορία αναμνήσεων, σα να κάνει κάποιος βελονισμό σ’ έναν χώρο τής Μνήμης άγνωστο και απρόσιτο… και να θυμάται πράματα που αντικειμενικά δεν έζησε.
Για όσους έχουν πάει και ξαναπάει στην Κωνσταντινούπολη, ετούτη εδώ η φορά είναι για να ξαναβάλουν πράματα σε τάξη και για να προσφέρουν στον εαυτό τους ίσως την πολυτέλεια του «ξαναβλέπω την Πόλη με άλλα πια μάτια».
Για όσους πάνε για πρώτη φορά… «καλή αρχή», γιατί η Κωνσταντινούπολη είναι σαν εκείνα τα γλυκά ή τα αλμυρά…που με το που δοκιμάζεις, δε μπορείς να σταματήσεις να τρως.
[mkdf_separator]
Η επαφή με την Κωνσταντινούπολη είναι σα μια διαρκή ατέρμονη περιστροφή γύρω απ’ τον εαυτό μας αναζητώντας εαυτό. Σε οδηγεί διαρκώς σε δίλημμα:
Είμαι Ανατολή ή Δύση;
Ευρώπη ή Ασία;
Να με φοβούνται ή να μ’ αγαπούν;
[mkdf_separator]
Σα μια διαρκή ατέρμονη ακροβασία σ’ ένα ασύλληπτο ιστορικό σχοινί όπου βαδίζουν λαοί χιλιάδες χρόνια τώρα προσπαθώντας ο καθένας απ’ τη μία να περιχαρακώσει το δίκιο του που δε συμπίπτει με των γειτόνων, κι απ’ την άλλη να συνυπάρξει αρμονικά με όλους και πάνω απ’ όλα ο καθένας με τον πολύπλευρο και πολυπολιτισμικό εαυτό του.
[mkdf_separator]
Η Κωνσταντινούπολη είναι ένα παραμύθι με τέλος δυναμικό, αυτοσχέδιο, φτιάξτο μόνος σου το Τέλος, περιμένει να το παζαρέψεις, ποτέ δεν ξέρεις που τελειώνει ο κάθε δρόμος, η κάθε ιστορία, η κάθε νύχτα… Ποτέ δεν είναι αρκετές οι νύχτες. Ο ήλιος δύει σαν κόκκινη ομπρέλα του Βοσπόρου, ανοίγει μη βραχεί ο γλάρος που κάθισε πάνω στην ομίχλη τής Αγιάς Σοφιάς κι εμείς, κομπάρσοι και πρωταγωνιστές συγχρόνως μιας εμπειρίας που δε ζήσαμε, μιας μνήμης ξένης…
[mkdf_separator]
Hayat Güzel, η ζωή είναι Ωραία και το Ταξίδι την κάνει ακόμα ωραιότερη γιατί δεν είναι πολυτέλεια να ταξιδεύουμε, είναι ανάγκη ακόμα και για αυτοπροσδιορισμό και αυτογνωσία. Πολύ περισσότερο όταν το ταξίδι αφορά σε τόπους που χωρίς να έχεις ζήσει, έχεις αναμνήσεις από κει. Κάτι τέτοιο μάλλον συμβαίνει στο συλλογικό μας ασυνείδητο, στην απροσδιόριστη αυτή συλλογική αίσθηση των Ελλήνων σε κάθε επαφή με την Κωνσταντινούπολη. Σαν κάτι δικό μας να είναι εκεί, σαν κάτι να θυμόμαστε πως ζήσαμε αλλά δεν μπορούμε να πούμε πότε ακριβώς ήταν…
[mkdf_separator]
Όπως κάθε τόπος, έτσι και η Κωνσταντινούπολη είναι κυρίως τα παιδιά της, οι άνθρωποι και οι ιδέες, τα έργα και οι ημέρες τους, όλα όσα μας έφτιαξαν αυτό που είμαστε τις πιο πολλές φορές ερήμην μας.
Η Κωνσταντινούπολη είναι σαν την Αλήθεια, δεν μπορείς να τη μάθεις ποτέ ολόκληρη, δεν θα σ’ αφήσει κι αυτή είναι ίσως η μεγάλη της γοητεία, το άρωμα και το όπιό της… Μια μεθυστική αυτοκράτειρα που της στερήσαν το αλκοόλ και περιστρέφεται με τα παιδιά της στο χρόνο σα δερβίσης…
[mkdf_separator]
Ο Κωνσταντίνος ο Μέγας πριν αγιάσει, ο Ιουστινιανός πριν και μετά αναφωνήσει «Νενικηκά σε Σολομών», ο Ισίδωρος και ο Ανθέμιος, η Άγια Σοφιά, ο Ηράκλειος, το Υγρό Πυρ, οι Πολιορκίες, οι Σταυροφορίες, η Εικονομαχία, η Εικονολατρία, η Ειδωλολατρία, η Πίστη, ο Πατριάρχης Φώτιος ο Μέγας, το Πατριαρχείο, η Μεγάλη του Γένους Σχολή, ο Κύριλος και ο Μεθόδιος, το Σχίσμα, το Μάτζικερτ, ο Μιχαήλ Παλαιολόγος, ο Βαγιαζίτ, ο Μουράτ, οι Ενωτικοί και οι Ανθενωτικοί, ο Γεννάδιος, η Άλωση, οι Οθωμανοί, ο Πλήθων Γεμιστός, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, η Φιλική Εταιρεία, ο Υψηλάντης, ο Καβάφης, η Σμύρνη, η Λωξάνδρα, ο Κωνσταντής, ο κάθε Κωνσταντής και η κάθε Ελένη της ζωής μας κι από μακριά η Μαρία των Μογγόλων μας κοιτάζει θλιμμένη ενώ στο βάθος, ο Ελία Καζάν, σφραγίζει διαβατήριά για την America… ατέλειωτοι αιώνες μετανάστευσης, ο Γιλμάζ Γκιουνέι κλείνει το μάτι και κινηματογραφεί την Ιστορία που τρέχει πιο γρήγορα απ’ τον ίδιο, πιο γρήγορα απ’ όλους μας τρέχουν όλα πια, ο Ορχάν Παμούκ εξαγνίζει το Βόσπορο, ο Ναζίμ Κιχμέτ γράφει σε μια χρησιμοποιημένη χαρτοπετσέτα την ουσία της ζωής μας, ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής σκυμμένος πάνω απ’ το κεφάλι του Αινστάιν και το δικό μας, μάς θυμίζει τη σχετικότητα των πάντων, ο Χρυσόστομος Σμύρνης στέκεται όρθιος στην προκυμαία περνώντας με αξιοπρέπεια στο λαιμό του τη θηλιά της Ιστορίας ενώ στο απέναντι τραπέζι, μαζί μ’ όσους ξεχνώ κάθεται ο Χρόνης Αηδονίδης… η πιο βελούδινη φωνή του ελληνισμού τραγουδάει τις σύγχρονες τραγωδίες μας και σαν Παντοκράτωρ Παντοδύναμος τις γλυκαίνει ενώ εμείς, σ’ ένα παράλληλο δικό μας σύμπαν υψώνουμε τα ποτήρια και συγχωρούμε ο ένας τον άλλο για όσα φταίμε και για όσα ουδεμία ευθύνη φέρουμε…
[mkdf_separator]
Αυτή την Κωνσταντινούπολη θέλω να κάνω, των ανθρώπων και των ιστοριών τους. Τίποτα καινούριο, καμιά εφεύρεση. Το ΠΩΣ θα δούμε όσα δούμε, αυτό είναι το μόνο που διεκδικώ να είναι διαφορετικό.
Καλή αντάμωση.
[mkdf_separator]
Γιάννης Λυμτσιούλης
