Ένα Τεράστιο Ευχαριστώ απ’ την καρδιά μου στους φίλους των φίλων ω φίλε… Σε ανθρώπους που συστήσαν τη Melodrakma σε φίλους τους, κι αυτοί με τη σειρά τους πήραν το «ρίσκο» να πάρουν τους δικούς τους φίλους μαζί τους και 40 άνθρωποι να μοιραστούμε αυτές τις Άγιες μέρες του Πάσχα.
Ήπιαμε πόρτο στο Πόρτο, φάγαμε μύδια στις Ρίας Μπάχας και όστρακα στις Ρίας Άλτας, πήγαμε στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα, αλλά προσευχηθήκαμε στη θάλασσα στην Παραλία των Καθεδρικών, κι αφήσαμε ήσυχο τον Άγιο Ιάκωβο, δεν του ζητήσαμε τίποτα, ανεβήκαμε στις κορυφές της Ευρώπης, σκύψαμε στις λίμνες, ζητήσαμε ήλιο, τον είχαμε, ζητήσαμε να πέσει ομίχλη και να κάνει ατμόσφαιρα θρίλερ, το είχαμε, υψώσαμε το βλέμμα μπροστά στην υψωμένη ουρά ενός βίσωνα και μιλήσαμε για Εξουσία και Πείνα και Έρωτα, κάναμε μαθήματα αρχιτεκτονικής, κάναμε δείπνο Αναστάσιμο με αυγά κόκκινα και την ελπίδα, – πράσινη είναι συνήθως η ελπίδα- πως ο πόλεμος, θα τελειώσει όπως μοιάζει να έχει τελειώσει και τραγική περιπέτεια της πανδημίας. Συμφωνήσαμε όλοι, 40 άνθρωποι συμφωνήσαμε όλοι πως το Σαν Σεμπαστιάν είναι ένα από τα ωραιότερα και κομψότερα θέρετρα της Ευρώπης, συμφωνήσαμε όλοι, 40 άνθρωποι συμφωνήσαμε όλοι πως το Μπιλμπάο είναι «Πόλη Παράδειγμα Αναγέννησης Παγκόσμιο και στο τέλος δακρύσαμε… όλοι δεν ξέρω αλλά σίγουρα όλοι όσοι είχαν παρούσα την ψυχή τους, κάτι κουνήθηκε στη Γκερνίκα και δακρύσαμε… Κι έτσι ολοκληρώθηκε η βόλτα μας στο ορυχείο διαμαντιών που λέγεται Βόρειος Ισπανία.
Ευχαριστώ πολύ τους φίλους των φίλων ω φίλε…
I always depended on the kindness of strangers
Γιάννης Λυμτσιούλης
