Τον περασμένο Απρίλιο, μέσα σε λίγες μέρες γέμισαν τρία γκρουπ, με τον πιο φυσικό τρόπο, όπως ακριβώς συμβαίνει με όλα τα πράματα που κινούνται μέσα μας “σαν έτοιμα από καιρό” περιμένοντας απλώς την κατάλληλη Στιγμή να πάρουν μορφή.
Αυτό συνέβη με την Αίγυπτο. Ούτε εγώ δεν ήξερα πόσο την αγαπούσα και μου το είπε η ανταπόκριση όλων αυτών των ανθρώπων με τους οποίους τη μοιράστηκα για έναν ολόκληρο μήνα.
Είναι ένα Σεμινάριο επιβίωσης η Αίγυπτος, είναι η βιωματική μεγέθυνση της Αρχαιότερης Αναμέτρησης: Χάος εναντίον Τάξης, είναι η Νομιμοποίηση της Σχέσης μας με την Υπερβολή, – κολοσσιαία αγάλματα εκλιπόντων βασιλέων, κολοσσιαίες πυραμίδες, οβελίσκοι, αισθήσεις, κολοσσιαία όλα – Η Αίγυπτος είναι η Έρημος εναντίον του Νείλου, είναι η χαλαρότητα της όασης ενάντια στη σκληρότητα του βίου με ελάχιστο νερό, είναι οι μιναράδες και τα καμπαναριά κοπτών και ορθοδόξων, είναι οι μικροπωλητές και η επιμονή τους να μη γυρίσουν με άδεια χέρια στα παιδιά τους σήμερα, είναι ένας Θεός Κροκόδειλος, ένα Γεράκι κι ένας Άνθρωπος που αποφάσισε να μην είναι ένα ακόμα θηλαστικό και οικοδόμησε Πολιτισμό Μνήμης, είναι ένα πολύγλωσσο παιδί που πιάνεται απ’ την άκρη μιας βάρκας και τραγουδάει σε άγνωστους άγνωστά του τραγούδια με τρόπο οικείο, σα να ήταν αυτά που το μεγάλωσαν, η Αίγυπτος είναι η Χατσεψούτ που ανοίγει το δρόμο στις γυναίκες των αιώνων που έρχονται, είναι ο Ραμψής ο Β’ και το Μεγαλείο τού Αμπού Σιμπέλ, είναι η απερίγραπτη Τύχη του Τουταγχαμών, να πάρει θέση περίοπτη στην Ιστορία μόνο και μόνο επειδή ακόμα και οι τυμβωρύχοι τον προσπέρασαν, είναι ο Αλέξανδρος ο Μέγας και η Ιδιοφυία του όχι μόνο η στρατιωτική, είναι οι Πτολεμαίοι, η ακμή και η παρακμή μιας πόλης και η δική μας, είναι η Βιβλιοθήκη που επιχείρησε κάποτε να σώσει τον κόσμο ολόκληρο αλλά δεν μπόρεσε δυστυχώς να σώσει τον εαυτό της, η Αίγυπτος είναι ο βαρύς χειμώνας μεταμφιεσμένος σε Αραβική Άνοιξη, είναι το αβίωτο καλοκαίρι της Ερήμου, είναι η Ελπίδα και η Απελπισία που παίζουν σκάκι καταμεσής στην έρημο, είναι σχολείο η Αίγυπτος γι’ αυτό θα ετοιμάσω κι άλλα ταξίδια σ’ αυτή τη χώρα, στις Οάσεις της, στο όρος Σινά, και σ’ ένα σωρό ανεξερεύνητους θησαυρούς δίπλα στις Κλασικές Νύχτες του Νείλου.
Ο Καβάφης στα 10ήμερα αυτά, στέφθηκε Φαραώ, Ακενατόν ο 2ος, μονοθεϊστής πιστός Θεού Ποιήσεως καινούριου, χωρίς ούτε έναν ομοιοκατάληκτο χρησμό κάνει επανάσταση…
«…τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Αγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Αυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Αρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.»
Η Κατάρα του Φαραώ έγινε ευχή για έναν μήνα ολόκληρο, ξεπλύθηκε στο Φως των Ναών του Καρνάκ και του Λούξορ, η Πυραμίδα του Χέοπος δεν νικήθηκε ακόμη από καμία στον πλανήτη Γη, η Σφίγγα δεν πρόδωσε τη φύση της και μεις δε βλάψαμε κανέναν γρίφο, κανένα αίνιγμα δε λύσαμε…
Η Αίγυπτος είναι η θάλασσα, η λίμνη, το ανύπαρκτο νερό κι ο αντικατοπτρισμός του, η έρημος, ο Νείλος, η δίψα μας για ταξίδια, η Αλεξάνδρεια, το Πατριαρχείο, ο Πατριάρχης, ο Ερατοσθένης, η Κλεοπάτρα, ο Προφήτης Μωχάμεντ, ο Μωχαμεντ Άλι, ο Φαρούκ, ο Νάσερ, ο Σαντάτ οι σφαίρες της Ιστορίας, και η υποχρέωση να μην ξεχνάμε…
Η Αίγυπτος θα γίνει φέρων τοίχος των ταξιδιών τής Melodrakma. Ξεκινάω να γράψω καινούρια ταξίδια γι’ αυτή τη μαγική χώρα και οι «Νύχτες του Νείλου» θα επαναληφθούν.
Ευχαριστώ από καρδιάς όλους όσους μ’ εμπιστεύτηκαν και μοιράστηκαν μαζί μου έναν πολύ έντονο κι αγαπημένο πια μήνα της ζωής μου: συνεργάτες και συνταξιδιώτες!
Γιάννης Λυμτσιούλης
Υ.Γ: Επόμενη αναχώρηση 7 – 16 Οκτωβρίου
