Έτρεξαν σα νερό, σαν αγίασμα μάλλον πιο σωστά οι 5 μέρες στην Κωνσταντινούπολη.
Κατ’ αρχάς καλύψαμε τα «τεχνικά» βασικά ζητήματα με τρόπο ωραίο κατά κοινή ομολογία. Ωραίο ξενοδοχείο στη σωστή θέση.
Κι έχοντας καλύψει αυτό, αφέθηκε όλος ο χώρος και ο χρόνος για όλα τα επί της ουσίας . Σαν εντατικό πρόγραμμα ανακάλυψης των πάντων!
Η Αρχαία Χαλκηδώνα, η Ταξίμ, «η Μεγάλη Οδός του Πέραν» η Ιστικλάλ, οι λόφοι, ο λόφος, Αγιά Σοφιά, η Μονή Σέργιου και Βάκχου, η Κιστέρνα, το Μπλε Τζαμί, η Θεολογική Σχολή της Χάλκης και η Πρίγκηπος, το ανάκτορο του Τοπ Καπί άλλα και το αναάκτορο Ντολμα Μπαχτσε, το Καπαλί Τσαρσ’ι αλλά και το άλλο καπαλί, η Αιγυπτιακή αγορά, η Παναγία των Βλαχερνών, η Παναγία Μπουλακλιώτισσα, η Παναγία η Μουχλιώτισα, η Μαρία των Μογγόλων, ναι την επισκεφτήκαμε κι αυτή, ο Άγιος Γεώργιος του Πατριαρχείου, αλλά απ’ όλες όλες όλες τις πάμπολλες επισκέψεις, την καρδιά έκλεψε η Μόνη της Χώρας…
Χαίρε Βάθος Ασύλληπτο μιας ζωγραφικής που τεχνικά δεν έχει κανένα βάθος!
Σ’ αυτή την πρεμιέρα θέλησα να προσφέρω και μια πολύ προσεγμένη Στιγμή… μια, ας πούμε παράσταση- προσευχή στους Δερβίσηδες και για πολλούς εκείνη την ημέρα, σαν ανεμοστρόβιλος υψώθηκε η Πίστη στην Πόλη!
Φάγαμε κι όλοι μαζί μια βραδιά κι έγιναν όλα ανθρώπινα.
Θα ξαναπάω και θα ξαναπάμε στην Πόλη. Η κωνσταντινούπολη παίρνει σταθερή θέση στον προγραμματισμό τής Melodrakma.
Επόμενη αναχώρηση 14-18 Μαρτίου
Ευχαριστώ τους 40 κομψούς ανθρώπους που έσπευσαν να μοιραστούμε μια ακόμα πρεμιέρα
Είναι τεράστιο δώρο η παρουσία και εμπιστοσύνη σε κάθε πρεμιέρα. Πολύ δε περισσότερο σε μια πόλη που αν όχι όλοι οι περισσότεροι έχουν πάει και μάλιστα πάνω από μία φορά. Στα ελάχιστα χιλιόμετρα που είχαμε προσπάθησα να οικοδομήσω μια Αυτοκρατορία μέσω του λόγου κι ύστερα να τη γκρεμίσω και να την παραδώσω στην Ιστορία.
Σπουδαία η συμβολή τής Σοφίας σ’ αυτό το 5ήμερο την οποία ευχαριστώ από καρδιάς.
Σαν αγίασμα κύλησαν οι μέρες και ήρθε και μας συνάντησε στη Βασιλεύουσα μια Ιστορική Στιγμή. Ψηλά απ’ το λόφο κι απ’ τα τείχη της Συλλογικής Μνήμης, μέσα απ’ το θόλο της Αγιάς Σοφιάς και μέσα απ’ τα μάτια της Παναγίας των Βλαχερνών, είδαμε το βλέμμα της Παναγίας των Παρισίων να απλώνεται ξανά πάνω στην οικουμένη και να ξεκινάει νέο Μεγάλο Ταξίδι της στην Ιστορία ανοίγοντας τις Πύλες της στο Βίκτωρα Ουγκό του Μέλλοντος.
Κλείνω με την ευχή, η βία που υφίστανται οι ναοί από την σημερινή πραγματικότητα της Τουρκίας, η βία πάνω στην Αγιά Σοφιά, τη Μονή Χώρας, το Ναό Σέργιου και Βάκχου… ειρωνικά πολύ όπως πολλές φορές έγινε στην Ιστορία, η βία αυτή να γίνει Δύναμη και να ‘ναι μια μικρή μόνο παρένθεση στους αιώνες που έρχονται
Ραντεβού στα ταξίδια των γιορτών, στα ταξίδια μετά τις γιορτές και βέβαια στην Κωνσταντινούπολη το Μάρτιο. (14-18 Μαρτίου)
Ευχαριστώ
Γιάννης Λυμτσιούλης
