Η πρεμιέρα του ταξιδιού στο Λονδίνο έγινε και επιστρέφοντας στο σπίτι μου στη Μαδρίτη κάθισα μια στιγμή στο αεροπλάνο να γράψω ό,τι σκέφτομαι, κι ό,τι ένιωσα, τον απολογισμό των ημερών και των αισθήσεων.
Έχω λοιπόν την αίσθηση πως κατορθώθηκε κάτι σπουδαίο σ αυτές τις λίγες μέρες: ένα κλασικό city break, λίγες μέρες διάλειμμα σε μια πόλη δηλαδή, χωρίς μετακινήσεις, χωρίς πολλά πολλά, κατορθώθηκε ν’ αφήσει στίγμα και κοινή, συλλογική ανάμνηση.
Ξεναγηθήκαμε εκεί που γκρουπ ελληνικό δεν πέρασε ποτέ. Ξεναγηθήκαμε στο παλαιότερο κλειστό εν ενεργεία θέατρο του κόσμου απ’ έναν χαρισματικό ηθοποιό, τον David Kerby.
Επισκεφθήκαμε το Βρετανικό Μουσείο κι ας λείπει κι από κει η Καρυάτιδα που λείπει κι απ’ την Ελλάδα. Κάπου την έχουν κλειδωμένη μόνη να μη διαφημίζει πως μαζί της υπάρχει ένα θέμα ανοιχτό.
Περπατήσαμε στην Οξφόρδη, νιώσαμε τι θα πει θεωρώ σημαντική την Παιδεία και δημιουργώ Κορυφές και Παράδοση.
Πήγαμε κι ως τη γενέτειρα του Σέξπιρ κι έγινε αυτό αφορμή να πούμε και να νιώσουμε πολλά, για το μέχρι που μπορεί να φτάσει κανείς λόγω έρωτος, τι έχουμε πάνω μας απ’ το Ρωμαίο και τι απ’ την Ιουλιέτα, πόσο διεφθαρμένος είναι ο καθένας από μας και πόσο μοιάζουμε στον Ερρίκο τον 8ο, πόσο ζηλεύουμε και πόσο Ιάγο ταΐζουμε μέσα μας, πόσο Ληρ, πόσο άδικος πατέρας και αδικημένος γιος ή κόρη κατοικεί στην ψυχή μας, μοιράστηκαν ρόλοι αν και όλοι τα έχουμε όλα γιατί είμαστε πολλοί και πολλά, λίγο απ’ όλα τα ανθρώπινα γιατί για όλα τα ανθρώπινα έγραψε ο Σαίξπηρ.
Πήγαμε και στην Tate Modern και είδαμε πως ένας χώρος που δεν κατεδαφίστηκε στο παρά 5, έγινε σύμβολο και πρωτοπόρος παγκόσμιος στην Τέχνη με θρυλικές εκθέσεις της Γιαγιόι Κουσαμα, με αίθουσα αφιερωμένη στον Κουνέλη, με χώρο και χρόνο σε καλλιτέχνες που κάνουν κριτική σκληρή με την τέχνη τους στη Μεγάλη Βρετανία και κυρίως ένα Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης με άποψη για την Τέχνη και το Μέλλον της.
Ξεναγηθήκαμε και στο Globe Theater, στο ιστορικό θέατρο του Σαίξπηρ και καταλάβαμε in situ. πόσο βαθιά αγαπούν το θέατρο οι Βρετανοί, που και κάτω από βροχή σε θέατρο ανοιχτό δεν κουνιούνται και μάλιστα χωρίς ομπρέλα γιατί αυτή απαγορεύεται.
Είδαμε θέατρο, ακούσαμε μουσική, κάναμε όλα όσα προλάβαμε κι όσα νομίζω πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος που όταν ταξιδεύει διατηρεί την ιδιότητα του ανθρώπου και δεν την παραδίδει σα ληγμένη ταυτότητα χάριν της νέας εφήμερης τού τουρίστα.
Πήραμε και το παλαιότερο μετρό του κόσμου, χαίρε βάθος αμέτρητο αλλά είτε ανεβαίνοντας είτε κατεβαίνοντας, δεξιά κι αριστερά μόνον αφίσες που διαφήμιζαν θεατρικές παραστάσεις έβλεπαν τα μάτια μας. Αυτός είναι ο ευρωπαϊκός παράδεισος του θεάτρου, το Λονδίνο!!!!
Και Κυριακή πήγαμε στο Camden Market…
Ένας ξεχασμένος σε άλλους καιρούς punk Διαφήμιζε σε χαρτόνι την ειλικρίνεια του…
«Help the Punk to get Drunk.»
Πιο κει, υπαίθρια καλλιτέχνις με φιλοδοξίες τραγουδίστριας ερμηνεύει μισομεθυσμένη το Love is a losing game της Amy…
Της μοιάζει πιο πολύ στο μεθύσι απ ό,τι στη φωνή. Δύσκολα να μιμηθεί κάποιος αυτό το σύντομο φαινόμενο.
Πιο κάτω ακόμα πουλάνε μπλουζάκια με στάμπα τον Τζων Λένον και τον Τσε Γκεβάρα.
Κάναμε τουρισμό σαν άνθρωποι σε μια πόλη που λίγες στον κόσμο μπορούν να σταθούν δίπλα της. Αυτό είναι το Λονδίνο, μια όμορφη σπουδαία παγκόσμια μητρόπολη, εμμονική με τη διατήρηση της παράδοσης και του πρωτοκόλλου αλλά εμμονική και με κάθε τι καινούργιο, εξαρτημένη απ’ ο,τιδηποτε πρωτοποριακό.
Ευχαριστώ από καρδιάς την Αναστασία Ρεβη που γενναιόδωρα προσέφερε το χρόνο, τη γνώση και την εμπειρία τής 30χρονης σχέσης της μ’ αυτή την πόλη κι απ’ την καρδιά μου επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ στους 35 ανθρώπους που ενώ οι περισσότεροι είχαν πάει στο Λονδίνο περισσότερες από δύο φορές, ξαναήρθαν για να το δούμε μαζί με θέμα το θέατρο μέσα από το θεωρείο τής Melodrakma.
Το Λονδίνο είναι μια πόλη που πρέπει και αξίζει τον κόπο να επιστρέφει κανείς κι αυτό θα κάνουμε. Του χρόνου ξανά στο Λονδίνο με το ίδιο θέμα… το θέατρο αλλά του χρόνου θα προσθέσω και την άλλη μεγάλη Μητρόπολη της Ευρώπης, το Παρίσι… με άλλο θέμα, δικό του, παριζιάνικο…
Ευχαριστώ
Γιάννης Λυμτσιούλης
