Για άλλη μια φορά ήμουν τυχερός. Ταξίδεψα πάλι με ανθρώπους που κατ’ αρχάς είχαν συνειδητά διαλέξει να ταξιδέψουν στην Αίγυπτο. Συνειδητά επίσης είχαν διαλέξει να ταξιδέψουν με τη #melodrakma με ό,τι σημαίνει αυτό όταν από τους 42 ανθρώπους με πάνω απ’ τους μισούς ταξιδεύαμε μαζί για πρώτη φορά. Τυχερός γιατί είναι τύχη στις μέρες μας να ταξιδεύσεις με ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τον διπλανό τους άγνωστο, που ενδιαφέρονται ν’ ανοίξουν την πόρτα νέας φιλίας, όπως στην πρώτη νιότη, όταν όλος ο κόσμος είναι εν δυνάμει φίλος μας. Τυχερός που έπεσε σπόρος καινούριας σχέσης, τυχερός που οι παλιοί φίλοι ήταν παρόντες κι έφεραν τους δικούς τους να μυηθούν στο πιο απλό γι’ αυτό και το πιο δύσκολο: το ταξιδεύω σαν κανονικός άνθρωπος και η ανάγκη μου να πω κάτι για μένα, κάτι για να εντυπωσιάσω με όπου πήγα κι όσα έκανα, περνάει αρχικά σε δεύτερη μοίρα ώσπου την τρίτη μέρα, λες και “κατά τις γραφάς” εξαφανίζεται εντελώς.
10 μέρες, τρεις διαφορετικές γενιές, όλες οι ηλικίες μαζί, όπως παλιά η οικογένεια, τρεις γενιές μαζί, ταξίδεψαν με αγάπη και χιούμορ κι έκαναν σχέση και σχέσεις καινούριες. Ένα απ’ τα δώρα αυτού του ταξιδιού, Άνθρωπος που μάζεψε 15 φίλους του γιατί είχε ακούσει ότι εδώ κάτι γίνεται, έφερε 15 φίλους κι ούτε ένας υπαινιγμός για ό,τιδήποτε… «Εγώ σου ‘φερα… εγω που σου ‘κανα…εγώ… εγώ…» Ave και Χαίρε κι Ευχαριστώ Τασούλα
Άλλο δώρο… Φίλοι που κάποτε είχαν ταξιδέψει μαζί μου, αγέννητη η Άλμπα ακόμα… πίσω δηλαδή 20 χρόνια σχεδόν, τώρα στείλαν τα παιδιά τους, τη γενιά των ταξιδευτών που έρχεται, στους 35άρηδες… στα παιδιά τους είπαν,: «μ’ αυτούς να πάτε… είχαμε πάει τότε και…»
και ήρθαν τα παιδιά τους κι έφεραν και τους φίλους του και τους περιμένουν και με τα δικά τους τα παιδιά μια μέρα…
Είναι σημαντική για μένα η συνύπαρξη των τριών γενεών. Όλοι έχουν να δώσουν και να πάρουν, πείρα και απειρία συμμαχούν και φτιάχνουν την ειλικρίνεια της Στιγμής μέσα σ’ ένα λεωφορείο και μέσα στην καρδιά.
Νιώθω τυχερός και μαζί νιώθω πως το σπουδαιότερο που έχει η Melodrakma είναι οι άνθρωποι που τη διαλέγουν, η ανθρώπινη ποιότητα τού ενός προστατεύει την ανθρώπινη ποιότητα του άλλου από τον πειρασμό της Πτώσης στην Αφάνεια «Εγώ».
Ευχαριστώ πολύ όλους για όλα αυτών των ημερών. Ξανά και ξανά στην Αίγυπτο…
Γιάννης Λυμτσιούλης
