Ίσως είναι και οι άνθρωποι που ταξιδεύουν με τη Melodrakma και ενδιαφέρονται για τέτοια πολιτιστικά γεγονότα όμως νομίζω είναι κυρίως αυτό που κατάφερε ο Μαέστρος Θεόδωρος Κουρεντζής: να κινεί μάζες σε μια χώρα που τα παιδιά της δεν τα μεγάλωσε με τις νότες του ο Μάλερ αλλά παρόλα αυτά, ενδιαφέρονται και σπεύδουν να εξασφαλίσουν εισιτήριο.
[mkdf_separator]
Με μια ανακοίνωση στο Facebook ότι στις 19 Ιουλίου στην Επίδαυρο ο Θόδωρος Κουρεντζής θα… μαζεύτηκαν 100 άνθρωποι σε δυο λεωφορεία. Κι έκλεισε εκεί. Αν είχαμε ξενοδοχεία ίσως να γινόμασταν και 500 αλλά ήθελα να υπηρετήσω αυτό το διήμερο και προσωπικά, περνώντας από το ένα λεωφορείο στο άλλο κι έτσι έμεινε εκεί.
Κι επιστρέψαμε χθες το βράδυ με την αίσθηση πως ο χρόνος για μία ακόμα φορά έχασε το ρυθμό του και κύλησε αλλιώς, σα να ήμασταν 10 μέρες μαζί.
[mkdf_separator]
Μιλήσαμε για το Μάλερ, για τον ίδιο κι όσα έφτιαξαν τον τρόπο που καταλάβαινε τις 7 νότες, για την εποχή του, για την μετά Μπετόβεν εποχή και προσπάθησα να φτιάξουμε ένα σύμπαν, εφήμερο, ολιγόωρο σύμπαν για να ζήσουμε μέσα για λίγο, να βιώσουμε μουσική και σιωπή για ένα βράδυ…
[mkdf_separator]
Ένα μεγάλο δώρο η εμπειρία!
[mkdf_separator]
Ο καθένας πήρε απ’ τη βραδιά ό,τι μπόρεσε. Το σίγουρο είναι ότι ο Κουρεντζής κατάφερε εκτός άλλων πολλών, πάρα πολλών, εκτός από το να γεμίσει την Επίδαυρο για ένα μουσικό έργο που ίσως οι περισσότεροι δε γνώριζαν, (δεν πήγαμε εκεί για την 9η του Μπετόβεν), εκτός από το να κάνει τα σώματα των μουσικών να χορεύουν ενώ παίζουν, εκτός απ’ το να κλείσει το μάτι στο παρελθόν και το Μέλλον με την αμάνικη μπλούζα ως γνήσιος ροκ σταρ και να πει πως όλα γένονται κλασικά όταν δεν είναι δήθεν, εκτός από τον γκιώνη που τον έπεισε να τραγουδάει σε συγκεκριμένες στιγμές, όχι όποτε ήθελε εκείνος αλλά να αποδεχτεί πως είναι μέρος ενός συνόλου, εκτός, εκτός τόσων πολλών, κατάφερε και κάτι για μένα συλλογικά πολύ σπουδαίο: επιβάλλοντας σιωπή και σκοτάδι με μια διάρκεια πέραν της συνηθισμένης, κατόρθωσε να πει σε όλους μας ότι αντέχουμε και το σκοτάδι και τη σιωπή, αντέχουμε και θα βγούμε, κανένας δεν έσπασε τίποτα, ο κος. Κουρεντζής κατόρθωσε 12-13 χιλιάδες άνθρωποι να είναι για κάποιες στιγμές σιωπηλοί, αφανείς κι ευτυχισμένοι… κατόρθωσε να μας αποδείξει πως αντέχουμε, πως νικήσαμε το horror vaqui, τον τρόμο του κενού, κατάφερε με άλλα λόγια και ενδεχομένως άθελά του να μας μας πει, πως είμαστε ίσως λίγο καλύτεροι απ’ ό,τι και οι ίδιοι νομίζαμε.
[mkdf_separator]
Μαζί μας ήταν και η μητέρα του μαέστρου, η αγαπημένη Καίτη κι αυτό, έκανε κάποιες στιγμές μοναδικές… Για παράδειγμα, μπορέσαμε μέσα στο λεωφορείο να χειροκροτήσουμε μ’ έναν πολύ προσωπικό κι ανθρώπινο τρόπο, να δώσουμε και να πάρουμε εκείνη τη χαρά που λες με την καρδιά σου σε μια μάνα, «συγχαρητήρια για την ομορφιά που μας προσέφερε το παιδί σου…» Μπορέσαμε να ευχηθούμε μέσα μας, όλοι οι γονείς του κόσμου να δουν τα παιδιά τους να συναντιούνται με το όνειρό τους και να προσφέρουν ομορφιά και χαρά.
[mkdf_separator]
Ευχαριστώ όλους όσους μοιραστήκαμε την εμπειρία. Με τη μουσική, με τη σιωπή με το σκοτάδι και την επόμενη μέρα με το εκπληκτικό φως πάνω στα βράχια, τη θάλασσα και τα σπίτια της Ύδρας.
[mkdf_separator]
Καλή αντάμωση σε όποια επόμενη ευκαιρία.
Γιάννης Λυμτσιούλης
