[vc_row][vc_column][vc_column_text css=””]Τέλειωσε ένα ταξίδι ακόμα, μια πρεμιέρα που μετά από πολλούς μήνες δουλειάς βρήκε το δρόμο για τη σκηνή του, βρήκε τους ταξιδιώτες του κι έκανε μια πορεία σ’ έναν χώρο που για πολλούς μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν εντελώς άγνωστος και εκτός προθέσεων… Πόσο ήταν στις ταξιδιωτικές προθέσεις ενός Έλληνα το Τατζικιστάν μέχρι πριν λίγα χρόνια;
Ακόμα και το Ουζμπεκιστάν, που ακούγεται λίγο πιο οικείο και συμπληρώνει τώρα 1-2 δεκαετίες στον ταξιδιωτικό χάρτη και στον προγραμματισμό, πόση προτεραιότητα είχε το άγνωστο, το εντελώς απρόσιτο στη ζωή μας.
Κι ό,τι δεν ήταν άγνωστο, δεν φάνταζε πραγματικό. Ήταν πιο κοντά στα παραμύθια παρά σε κάποια πραγματικότητα, σε κάποιο γεγονός με «σάρκα και οστά»… Σαμαρκάνδη, Μπουχάρα, Χίβα… Χαλιά που ίπτανται και πάνω τους εμείς τα όνειρα και τα βιβλία που μας μεγάλωσαν, οι ιστορίες ενός καραβανιού που γράφει την ιστορία του και ψάχνει τη στιγμή να τη διηγηθεί κάπου μην ξεχαστεί πως πέρασε από δω…
Ο Μέγας Αλέξανδρος και η ελπίδα πως κάποιος «Μανώλης Ανδρόνικος» του Μέλλοντος θα του ξαναδώσει φιλί ζωής και αιώνες να ζήσει σε Μουσεία, Ποιήματα και πονήματα Ιστορικών.
Ο Καβάφης, ο σπουδαιότερος περιηγητής του Ελληνικού Κόσμου που δεν άφησε σπιθαμή γης που να έχει φυτρώσει ελληνική λέξη και να μην την έχει επισκεφτεί με της Τέχνης του την «περιοχή».
Από τον Μέγα Αλέξανδρο ως το Νίκο Ζαχαριάδη και τα Πέτρινα Χρόνια που ακολούθησαν τον Ελληνικό Εμφύλιο και την «περιοχή» αυτή της Ιστορίας.
Από την Τασκένδη στη Χουτζάλ, την Αλεξάνδρεια την Εσχάτη στο Τατζικιστάν με κάτι βουνά θεούς σαν τη Στέγη του Κόσμου για να κρύψει απ’ τα μάτια του όποιου θεού τη ντροπή ενός ακόμα Εμφυλίου… Ναι, πριν λίγα χρόνια έζησε 5ετή εμφύλιο το Τατζικιστάν, αλλά αγνοούμε οι περισσότεροι και το Τατζικιστάν και τον Εμφύλιό του, όλα τρέχουν πιο γρήγορα από μας, δεν προλαβαίνουμε ούτε να συνειδητοποιήσουμε πια τους πολέμους, τους ξεχνάμε σα να μην έγιναν ποτέ… Τα ξέπλυνε όλα το άφθονο νερό στο Τατζικιστάν, νερά ανήσυχα τρέχουν με ορμή από θεϊκές κορυφές κι ύστερα λίμνες γαλήνιες σα νεκρές, περνάς τα σύνορα, πατάς Ουζμπεκιστάν, έρημος άνυδρη η πρώην λίμνη Αράλη διηγείται ιστορίες απ’ το υγρό παρελθόν της.
Ο Τζέκινγκς Χαν κι ο Ταμερλάνος παραδίδοντας Μάστερ Κλας επιβολής δια της βίας.
Οι Μογγόλοι και η Μαρία των Μογγόλων.
Οι Βυζαντινοί και η τραγική πτώση μιας ακόμα Αυτοκρατορίας.
Η Αυτοκρατορία χωρίς θεό κι ο Στάλιν, ο τραγικός κληρονόμος της.
Ο Γκορμπατσόφ τραγικότερος ακόμα.
Ο Δρόμος του Μεταξιού έγινε για 12 μέρες δρόμος για να περάσουν Ιστορίες, αισθήσεις κι εμείς. Κάθε βράδυ, η κάθε πόλη απαιτούσε φωτογράφηση, ήταν σα να έλεγε… «είμαι ένα παραμύθι πότε θα με ξαναδείς και πότε θα με ξανακούσεις…;»
Το Μουσουλμανικό πρόσωπο τής Σοβιετικής Ένωσης έγινε ταξίδι και αφορμή για ιστορίες τής Ανατολής και της Δύσης. 12 μέρες σαν ανταποκριτές της Ιστορίας φωτογραφίζοντας την ιστορική διεργασία δύο χωρών να δημιουργήσουν εθνική ταυτότητα με λίγο παρελθόν, λίγο μύθο και λίγη ελπίδα μέλλοντος.
Καραβάνια αμέτρητα μεταφέρουν προικιά αιώνες απ’ την Ανατολή στη Δύση για έναν γάμο που δεν έγινε ποτέ. Η Ταχύτητα με την οποία τρέχει η Δύση δεν κοιμήθηκε ποτέ στο ίδιο κρεβάτι με την Υπομονή της Ανατολής. Φτάνουν λίγες μέρες ταξιδιού για να συνειδητοποιήσεις πως αυτός ο γάμος δεν έγινε ποτέ.
Σε βουνά και σε έρημο, σε πόλεις και σε δρόμους, είδα κοινό στις δυο χώρες τα σκαμμένα πρόσωπα των ανθρώπων, αυλάκια οι ρυτίδες να περάσει το νερό που στέρεψε στο όνομα της παραγωγικότητας αιώνων. Αυλακωμένα πρόσωπα και στο βλέμμα γραμμένη η λέξη «Υπομονή…Υπομονή θα περάσουν όλα και μια μέρα, κάποια μελλοντική σπορά μου θα είναι ευτυχισμένη, εμένα κι όσους προηγήθηκαν μας έλαχε να κάνουμε Υπομονή αλλά τα παιδιά των παιδιών των παιδιών μου, όσοι θα μ’ έχουν ίσως ξεχάσει δε θα χρειάζεται μια μέρα να κάνουν για όλα Υπομονή.»
Απ’ την καρδιά μου ευχαριστώ όλους όσους έγιναν κομμάτι αυτής της Νέας Ιστορίας που κάθε φορά η Melodrakma θα εμπλουτίζει. Ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερο ευχαριστώ στην Πόπη Αλιφραγκή ( Poppie Alifraghi ) που από την πρώτη στιγμή ανέλαβε όλα τα διαδικαστικά του ταξιδιού αυτού από το σημείο Μηδέν της δικής μου πρόθεσης μέχρι χθες που επιστρέψαμε με ταξίδι ολόκληρο και ολοκληρωμένο.
Κι αυτό το Ταξίδι ήρθε για να μείνει και θα γίνεται κάθε φορά μια μαγική άμαξα μεταφοράς στο χωροχρόνο και την έρημο της Ιστορίας… Απ’ τον Αλέξανδρο και τη Ρωξάνη, ως το Γιούρι Γκαγκάριν και την θέληση μας, τη θέληση την ανθρώπινη να πάμε λίγο πιο πέρα, ν’ αφήσουμε έστω ένα μικρό σημαδάκι πίσω μας, να πούμε “υπήρξα”.
Ευχαριστώ πολύ.
Στα 200 π.Χ.
«Ἀλέξανδρος Φιλίππου καὶ οἱ Ἕλληνες πλὴν Λακεδαιμονίων» —
Μπορούμε κάλλιστα να φαντασθούμε
πως θ’ αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη
για την επιγραφήν αυτή. «Πλὴν Λακεδαιμονίων»,
μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάται
για να τους οδηγούν και για να τους προστάζουν
σαν πολυτίμους υπηρέτας. Άλλωστε
μια πανελλήνια εκστρατεία χωρίς
Σπαρτιάτη βασιλέα γι’ αρχηγό
δεν θα τους φαίνονταν πολλής περιωπής.
Α βεβαιότατα «πλὴν Λακεδαιμονίων».
Είναι κι αυτή μια στάσις. Νιώθεται.
Έτσι, πλην Λακεδαιμονίων στον Γρανικό·
και στην Ισσό μετά· και στην τελειωτική
την μάχη, όπου εσαρώθη ο φοβερός στρατός
που στ’ Άρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι:
που απ’ τ’ Άρβηλα ξεκίνησε για νίκην, κι εσαρώθη.
Κι απ’ την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία,
την νικηφόρα, την περίλαμπρη, την περιλάλητη, την δοξασμένη
ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμιά,
την απαράμιλλη: βγήκαμ’ εμείς·ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας.
Εμείς· οι Αλεξανδρείς, οι Αντιοχείς,
οι Σελευκείς, κι οι πολυάριθμοι
επίλοιποι Έλληνες Αιγύπτου και Συρίας,
κι οι εν Μηδία, κι οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι.
Με τες εκτεταμένες επικράτειες,
με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών.
Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά
ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς.
Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!
[1931*]
Κ.Π. Καβάφης, Ποιήματα, τόμ. 2, Ίκαρος[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]
