Τέλειωσε ένα ακόμα σπουδαίο ταξίδι τής Melodrakma που ήρθε για να μείνει!
[mkdf_separator]
Στο θρυλικό λόγω πολέμου Βιετνάμ,
στην Μεγάλη Έκπληξη που λέγεται Καμπότζη με το μυθικό Άνγκορ Βατ
και στον Μεγάλο Άγνωστο που λέγεται Λάος, τη μόνη χώρα που εν μέσω ωκεανών έμεινε χωρίς θάλασσα.
[mkdf_separator]
Δούλεψα πολύ, παρά πολύ για να ετοιμάσω ένα ακόμα ταξίδι όπως εγώ πιστεύω πως πρέπει να είναι τα ταξίδια: της καρδιάς, όχι μπίζνες!
Το ανέβαλα δυο χρόνια για να γίνει όταν θα είναι μέσα μου έτοιμο. Και ήρθε η ώρα, ωρίμασαν όλα μέσα έξω, κι έγινε η πρόθεση ταξίδι, κι επέστρεψα μετά από 15 μέρες, επέστρεψα χωρίς να έχω επιστρέψει, έφτασα σπίτι με εκείνο το αίσθημα του Ολόκληρου… το αίσθημα: «έχω τη συνείδησή μου ήσυχη πως βασανίστηκα για όλα»
[mkdf_separator]
Για τον πόλεμο και τα δεινά του,
αλλά και για της ειρήνης την κρυμμένη δυστυχία
Για το παιδί που γυμνό άνοιξε σαν εσταυρωμένο τα χέρια κι έτρεξε να ξεφύγει απ’ το κακό και τις βόμβες ναπάλμ.
Για τον διαφωνούντα που εκτελέστηκε με μια σφαίρα στον κρόταφο.
Για τον βουδιστή μοναχό που αυτοπυρπολήθηκε.
Για τα σκοτεινά τούνελ και τα φωτεινά χαμόγελα.
Για τους ναούς που τους καταπίνουν οι ρίζες των δέντρων τής ζούγκλας και που συγχρόνως είναι οι σωτήρες τους, αυτές οι ίδιες ρίζες τους κρατούν όρθιους…
Δούλεψα πολύ, πάρα πολύ γι’ αυτό το ταξίδι γιατί κατ’ αρχάς είναι ένα τρία σε ένα. Τρεις χώρες, Βιετνάμ, Καμποτζη, Λαός, με 4 πτήσεις εντός, ας πούμε Ινδοκίνας, με ένα σωρό πρακτικές λεπτομέρειες που έπρεπε να φροντισθούν και να σκηνοθετηθούν, με τη Μουσική τους και το Λόγο τους, με την εικόνα με ανοιχτά και κλειστά μάτια ώστε να φτάσω στη στιγμή ετούτη, απ’ τον Κόλπο του Χαλόνγκ στην Αθήνα γράφοντας ετούτο τον επίλογο και να νιώθω τη συγκίνηση που προκαλεί η χαρά στα πρόσωπα των ανθρώπων που πριν λίγο αποχαιρέτησα. Για μια ακόμα φορά σε μία πρεμιέρα 35 άνθρωποι εμπιστεύτηκαν στα χέρια μου ένα ιστορικό ταξίδι, για κάποιους ναι, ιστορικό, ένα όνειρο για άλλους, τον κόπο τους άλλοι μου εμπιστεύτηκαν και την ελπίδα να μην πάει χαμένος, το περίσσευμα ή το υστέρημα για κάποιους άλλους καθώς οι άνθρωποι που ταξιδεύουν πια με τη Melodrakma είναι άνθρωποι που το ταξίδι δεν το έχουν ως εργαλείο να γεμίσουν το βιογραφικό ή την πλήξη τους αλλά την ψυχή τους.
[mkdf_separator]
Τέτοιο ταξίδι έγινε, ξεκινώντας από τη Σαϊγκόν και τα τούνελ των Βιετκόνγκ και καταλήγοντας στο φως και στην απόλυτη ομορφιά τού κόλπου Χαλονγκ.
[mkdf_separator]
Κάναμε ταξίδι στον Πόλεμο, ταξίδι στον κόσμο των ιδεών και της πίστης πως μπορεί contra mundum ένα φτωχό «καημένο» Βιετνάμ, να νικήσει δυο υπερδυνάμεις, Γαλλία και ΗΠΑ, ταξιδέψαμε με τον Χο Τσι Μινχ στη ζούγκλα της αγωνίας του να βρει μια κάποια λύση, να μην αναγκαστεί να ρθει σε ρήξη, τον ακολουθήσαμε απ’ το Ανόι στο Παρίσι, απ’ τη Μόσχα στη Νέα Υόρκη κι απ’ το Λονδίνο στη Σαϊγκόν…
[mkdf_separator]
Τα φαναράκια της Χόι Αν φώτισαν τα τούνελ κάθε διήγησης.
Ανεβήκαμε ψηλά ως τα σύννεφα και απομυθοποιήσαμε το χέρι του ψευτοθεού που κρατάει ψευτοχρυσή γέφυρα.
Όταν χρειάστηκε αλλάξαμε φτερά και πετάξαμε σε άλλη περιοχή της ψυχής…
Η Καμποτζη μας περίμενε γεμάτη δώρα, έβγαλε ρίζες το ταξίδι στην ψυχή και στερεώθηκε… Το Ανγκορ Βατ στο νερό έγινε αντανάκλαση ενός ονείρου!
Κι από κει στο Λάος, τη Σταχτοπούτα της Ινδοκίνας σαν όλα φτιαγμένα από χαρτί και προσευχή, σαν ευχή όλα εκεί, ευχή να έρθουν καλύτερες μέρες σ έναν τόπο γεμάτο από διαφορετικούς ανθρώπους, σ έναν τόπο γεμάτο μειονότητες, έναν κόσμο που ψάχνει να βρει τι τον ενώνει, έναν κόσμο που προσφέρει το λίγο ρύζι που έχει σε άλλους, με τη βεβαιότητα πως κάποιος άλλος το έχει μεγαλύτερη ανάγκη…
Επιστρέψαμε στο Βιετνάμ…
Στο Ανόι, στο Νινχ Μπινχ…
[mkdf_separator]
Πήραμε το καράβι της Ιστορίας και μέσα σε δυο ώρες κάναμε το Γύρο του Κόσμους σε 80 πολέμους ώσπου, φτάσαμε στην απόλυτη ομορφιά… Στον Κόλπο με τα νησιά- βουναλάκια, στο θαύμα τής φύσης, στα δόντια του δράκου κι εκεί πια δείξαμε στον καθρέφτη των νερών και τα δικά μας, πως είμαστε αποφασισμένοι να δούμε ωραία και κομψά τις ομορφιές του κόσμου!
Σ ένα απ’ τα κομψότερα πλοία του κόλπου νιώσαμε τη χαρά στη ψυχή! Αυτό το απόγευμα είναι η υπεραξία του ταξιδιού στην ψυχή μας!
Μαζί με της ψυχής τα πράματα, το Λόγο, την Εικόνα, τη Μουσική, σ’ αυτό το ταξίδι φρόντισα ιδιαίτερα και τη διαμονή, σε ωραία ξενοδοχεία, σε έξοχο καράβι και μαζί με όλα αυτά το φαγητό να είναι μία από τις σπουδαίες εμπειρίες του ταξιδιού. Ήθελα όσοι θα έρθουν, να νιώσουν καλεσμένοι και φιλοξενούμενοι, σαν ένα incentive ταξίδι μιας κάποιας επιβράβευσης της ψυχής και του μυαλού.
[mkdf_separator]
Το Λίγο του Κόσμου, έγινε Πολύ!
[mkdf_separator]
Τα λίγα βιβλία των παιδιών τής Ασίας έγιναν ωκεανός γνώσης για μας, η λίγη χαρά που δώσαμε σε όσους μπορέσαμε πολλαπλασιάστηκε και φώτισε τις μέρες μας ρεμβάζοντας απ’ το πλοίο τής καρδιάς προς ένα μέλλον αβέβαιο αλλά με την βαθιά πίστη πως στο τέλος αυτής της «ταινίας», θα νικήσει ο Καλός, το Δίκαιο και η Ομορφιά!
Το πιο Πολύ αυτού του ταξιδιού, τα παιδιά τής Ινδοκίνας.
Το ταξίδι που ονόμασα « Το Λίγο του Κόσμου» ήρθε για να μείνει. Θα επιστρέφω πάντα στην Ινδοκίνα. Φτιάχτηκε ένα ταξίδι που μπορεί να κοιτάξει στα μάτια εκείνο, το πιο αγαπημένο μου, τής Ιαπωνίας.
[mkdf_separator]
Το Λίγο του Κόσμου πολλαπλασιάστηκε. Άξιζε τον κόπο κι έχω την συνείδησή μου ήσυχη: βασανίστηκα για όλα.
Για τις πολλές σφαίρες, τις πολλές βόμβες και τις πάμπολλες νάρκες.
Για τα λίγα βιβλία
Για τα λίγα παιχνίδια
Το λίγο ρύζι
Το κάθε Λίγο
[mkdf_separator]
Ευχαριστώ τους 35 «Βιετμίνχ», τους συντρόφους στα ταξίδια της ψυχής και τον Άγγελο που μαζί, για μια φορά ακόμα, συμπορευτήκαμε δημιουργικά και αρμονικά.
[mkdf_separator]
Γιάννης Λυμτσιούλης
[mkdf_separator]
Υ.Γ: Μετά τις αναχωρήσεις των γιορτών, επόμενη αναχώρηση 19 Μαρτίου – 2 Απριλίου
