Όταν ανακοίνωσα το ταξίδι αυτό, σα να με είχε καταλάβει παριζιάνικη αρρογκάνς, έπαρση απερίγραπτη, είχα γράψει εδώ πως (και τα γραπτά μένουν) έστω και ως επαγγελματική διαστροφή θα ήθελα να βρεθούν 35 άνθρωποι να έρθουν μαζί μου χωρίς πρόγραμμα, χωρίς να ξέρουν τί ακριβώς θα κάνουν, πού θα πάνε και τί θα δουν, να ακολουθήσουν στο Παρίσι, σε μια πόλη που σχεδόν όλος κόσμος έχει πάει τουλάχιστον μία φορά και κει, να επιχειρήσουμε να χτίσουμε σχέση με την πόλη, με την ιστορία της και την Ιστορία! Γιατί στο Παρίσι συναντιέται κανείς με την Ιστορία του Κόσμου.
[mkdf_separator]
Και ευλόγησε η ζωή τον «αρρογκάνς» και βρέθηκαν 37 άνθρωποι που αφέθηκαν με εμπιστοσύνη στις μέρες και στις νύχτες μας. 6 μέρες και 5 νύχτες χτίζονταν σταδιακά κάτι με μια από τις Μοναδικότερες πόλεις του Κόσμου. Και πρωτεύουσα του Κόσμου θα μπορούσε να είναι το Παρίσι. Το Παρίσι έχει αρθρώσει Λόγο Οικουμενικό στην Ιστορία. Επαναστάσεις και Πισογυρίσματα σαν αξονική Τομογραφία τής Ιστορίας τής Ανθρωπότητας και της ιστορίας του καθενός από μας…
[mkdf_separator]
Ιστορία και Πολιτική και Φιλοσοφία και Λογοτεχνία και Ποίηση και Ζωγραφική και Γλυπτική και Αρχιτεκτονική και Κινηματογράφος και Θεάματα και Διασκέδαση και Μόδα, και Γαστρονομία, όλα ως πρόταση Οικουμενική, ως πρόταση που αφορά τους ανθρώπους πέρα από σύνορα γεωγραφικά. Όλα αυτά μοιράστηκε το Παρίσι με τον Κόσμο. Αυτό το Παρίσι είχα οραματιστεί κι αυτό κατορθώθηκε.
[mkdf_separator]
Δίπλα στα κλασικά και σπουδαία όπως η Αφροδίτη τής Μήλου και η Νίκη τής Σαμοθράκης με ξενάγηση στο Λούβρο, ξεναγηθήκαμε και στο σπουδαιότερο Μουσείο Ιμπρεσιονιστών στον Κόσμο: Το Ορσαί.
Ξεναγηθήκαμε και στο Μουσείο Quai Branly με θέμα το Αποικιοκρατικό Στίγμα της Γαλλίας στον Κόσμο. Την παρουσία της στην Αφρική κυρίως αλλά και στην Ασία και στην Αμερική… Μιλήσαμε για την Ειρωνεία τής Ιστορίας, για το πώς η Γαλλία γέννησε ελεύθερα Πνεύματα που σκλάβωσαν μετά τον Κόσμο και μετά ξαναμίλησαν σε κάθε τόνο για Ελευθερία.
[mkdf_separator]
Ξεναγηθήκαμε και στους Υπονόμους του Παρισιού, ως ένα μικρό φόρο τιμής στον Μεγάλο Βίκτωρα Ουγκώ στους δικούς του Αθλίους και στη σημερινή αθλιότητα σε πολλά επίπεδα.
[mkdf_separator]
Ξεναγηθήκαμε και στο Μέγαρο των Απομάχων, σταθήκαμε δίπλα στον Τάφο του Μεγάλου Ναπολέοντος για να νιώσουμε πόσο δίπλα βρίσκονται το Καλό και το Κακό, η Απόλυτη Ευφυία με την Απόλυτη Διαστροφή.
[mkdf_separator]
Ξεναγηθήκαμε και στις γειτονιές μία προ μία… Στο Μαραί, στο Σαιν Ζερμέν, στο Καρτιέ Λατέν, στα Ηλύσια Πεδία μέρα και νύχτα…
Και σταθήκαμε μπροστά στον Πύργο του Άιφελ μέρα και νύχτα καθώς εκτός απ’ την ολοήμερη ξενάγηση με το λεωφορείο, το ελάχιστο αντίδωρο που μπορούσε να προσφέρει η Melodrakma ήταν ένα by night… Μια νυχτερινή βόλτα-ξενάγηση με το λεωφορείο με μουσική που είχα ετοιμάσει και με τον στέρεο λόγο του Άγγελου.
[mkdf_separator]
Κι άλλη βραδιά ακούσαμε και μουσική, σε αγαπημένη μπουάτ-καμπαρέ και κάναμε βελονισμό στη Μνήμη…
[mkdf_separator]
Και μαζί με όλα αυτά, σα να μην έφταναν όλα αυτά, είχαμε και δυο Στιγμές-Διαμάντια, δυο ξεναγήσεις που ξεχώρισαν. Δύο δώρα που μας έκανε ο Άγγελος.
Ένα Master Class ξεναγήσεως στην Μονμάρτρη κι ένα ArtWork ξεναγήσεως στο Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ…
Σαν ένα Περιστύλιο που έχει για κολώνες Ανθρώπους Μεγαθήρια, σταθήκαμε μπροστά στους Τάφους τους με το σεβασμό που οφείλουμε στο Μέλλον αλλά και την Ελαφρότητα του Είναι μας γιατί είναι ζωτικής σημασία η ανάγκη να ξεχνάμε όσο είναι δυνατόν πως είμαστε εφήμεροι.
[mkdf_separator]
Η Μαρία Κάλλας, μας έβαλε στις ράγες του Χαμένου Χρόνου του Προυστ, η Εντιθ Πιαφ ποζάρισε για τον Ντελακρουά, ο Υβ Μοντάν μας συνόδευσε ως τον τάφο του Μολιέρου και κρυφά μέσα μας νιώσαμε αρχοντοχωριάτες μέσα σ’ αυτή τη σπουδαία Μητρόπολη του Κοσμοπολιτισμού, ο Ζωρζ Μουστακί μας υπενθύμισε στον καταλληλότερο χώρο πως όλοι Μέτοικοι είμαστε ώσπου ο Τζιμ Μόρισον μπήκε κρυφά στο κρεβάτι του Όσκαρ Ουάιλντ και του Φρεντερίκ Σοπέν και τους αγκάλιασε τραβώντας μία ρουφηξιά σ’ αυτόν τον Κήπο τής Αιωνιότητας, σ’ αυτό το Λούβρο του Θανάτου!
[mkdf_separator]
Ευγνώμων στον Άγγελο και στους 37 ανθρώπους με τους οποίους μοιραστήκαμε κάτι που ενώ φάνταζε «5 μέρες στο Παρίσι» έγινε «Σχέση» με μια πόλη που απ’ τη φύση της σε κρατάει σε απόσταση, δε θέλει σχέσεις, θέλει να είσαι κάπου απέναντι και να τη θαυμάζεις. Κι όμως…
[mkdf_separator]
Αυτό κάναμε στο Παρίσι. Κι ενώ βγαίναμε απ’ το κοιμητήριο, μακριά απ’ το παράθυρό της στη Μονμάρτρη μας αποχαιρετούσα η Δαλιδά τραγουδώντας πικρά Parole parole parole…
[mkdf_separator]
Ραντεβού ξανά στο Παρίσι 2-6 Φεβρουαρίου. Γιατί το ταξίδι, δεν είναι, τουλάχιστον δεν πρέπει να είναι διεκπεραίωση.
[mkdf_separator]
Ευχαριστώ.
[mkdf_separator]
Γιάννης Λυμτσιούλης
