Η Ιαπωνία είναι κάτι σαν προσωπικό στοίχημα. Σα μια προσωπική επένδυση στη χαρά, στην ευγένεια, στην κομψότητα και στο Νέο που κάθε φορά περιμένει να βρει το χώρο για να ανθίσει.
Μέσα στην καρδιά του φθινοπώρου για μια ακόμη φορά πραγματικά άνθισε η ελπίδα πως τα ταξίδια δεν είναι απλά κάτι μέρες στη σειρά σε κάποια ωραία μέρη. «Το Ταξίδι είναι σπίτι» κι αυτό το σπίτι το κατοικήσαμε για 12 μέρες, το κάναμε δικό μας, σπίτι μας, κι επιτρέψαμε στον εαυτό μας να κάνουμε πολλά συγχρόνως ταξίδια.
Το Ταξίδι είναι «Σπίτι» και Τέχνη, δεν είναι μετακίνηση ή οικονομική δυνατότητα να μετακινηθείς.
Δυο 12ήμερα έπεσαν από το δέντρο σα φύλλο φθινοπωρινό αλλά με την αγάπη που βάλαμε ο Άγγελος κι εγώ, ελπίζουμε πως για λίγο έστω, το εφήμερο έγινε αιώνια ανάμνηση.
Ευχαριστώ όλους όσους για μια ακόμα φορά ήσασταν εκεί σ’ αυτό το αγαπημένο ταξίδι. 12 αναχωρήσεις το τελευταίο διάστημα έγιναν Σπίτι και με την ασφάλεια που επιτρέπει κάθε «σπίτι» όχι μόνο είδαμε κι ακούσαμε, αλλά νιώσαμε κιόλας.
Ξανά στην Ιαπωνία την Άνοιξη, με Λόγο, Εικόνες και Μουσικές ανάμεσα σε ανθισμένες κερασιές.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Γιάννης Λυμτσιούλης
