Ο Όσιρις, η Ίσιδα, ο Έρωτας, το έμφραγμα του Νάσερ, η σφαίρα στην καρδιά του Σαντάτ, το πετρέλαιο τής ευρύτερης περιοχής, το νερό του Νείλου, ο πόλεμος, η ελπίδα πως όλα θα φτιάξουν που δε λέει να πεθάνει…
…πένθη της οικογένειας, χωρισμοί,
αισθήματα δικών μου, αισθήματα
των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα….
Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Κωνσταντίνος Καβάφης ψέλνει ύμνους Μνήμης,
μια οικογένεια προσφύγων σιωπηλά βρίσκει καταφύγιο στην Αίγυπτο,
είναι καταφύγιο η Αίγυπτος,
Ιωσήφ, Μαρία, Ιησούς,
αιώνια επαναλαμβανόμενες ιστορίες προσφύγων
κι ανήμερα των Χριστουγέννων, η θεία λειτουργία της Γεννήσεως
στον Ναό Αγίου Νικολάου Καΐρου
χοροστατούντος τού Πατριάρχη Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής Θεόδωρου,
ύμνοι μνήμης συντόνισαν την παιδική μας ηλικία σε κάποια εκκλησία κάποιου χωριού
και το γήρας που έρχεται πίσω απ’ το θολό τοπίο που αφήνει το θυμιατό που περνάει μπροστά μας…
Μέσα σε μια Στιγμή συντονίστηκε το Τώρα του καθενός μας με 2000 χρόνια παρελθόντος,
χοροστατούντος τού Πατριάρχη Αλεξανδρείας και παρουσία του Αντιπροέδρου της Αιγυπτιακής Κυβέρνησης,
σύμβολο αρμονικής συνύπαρξης στην έξοδο μιας Αραβικής Άνοιξης που αποδείχτηκε βαρυχειμωνιά.
Σ αυτή την παγκόσμια τάση αποθρησκιοποίησης των Χριστουγέννων,
-σα να γιορτάζεται κάποιος διαγωνισμός στολισμού δέντρων και βιτρινών ή
σαν προεόρτια εκπτώσεων έχει γίνει, –
έκρινα πως είχε νόημα η παρουσία μας σε μια θεία λειτουργία με κοντράστ 1000 μιναρέδες γύρω μας.
Το ίδιο θα έκανα κι αν βρισκόμουν για παράδειγμα στην πύλη ενός βουδιστικού ναού τη μέρα που βουδιστές γιορτάζουν μια σπουδαία επέτειο της δικής τους θρησκευτικής παράδοσης.
Ταξιδεύοντας 35 χρόνια μέρες σαν κι αυτές, ομολογώ πως λίγες χώρες σαν την Αίγυπτο δημιουργούν τέτοιες προϋποθέσεις για να γιορτάσουν οι Έλληνες κάτι δικό τους.
Στην Αίγυπτο οι Έλληνες νιώθουν πολλά αλλά κυρίως, νιώθουν ευπρόσδεκτοι και εκλεκτοί κι αγαπημένοι ενός συλλογικού υποσυνείδητου.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.
Χρόνια Πολλά σε όλους κι ευχαριστώ τους συνταξιδιώτες που εμπιστεύτηκαν τις γιορτινές τους μέρες στη Melodrakma και στο δικό μου όραμα.
Γιάννης Λυμτσιούλης
