Είναι πολλά στη ζωή που τα κάνουμε γιατί έτσι πρέπει να γίνουν κι άμα τα σκεφτόμασταν ούτε τα μισά δε θα τολμούσαμε.
Ξεκινήσαμε με την Άλμπα από την Οσάκα. Πτήση περίπου 11 ώρες ως το Ντουμπάι, 6 ώρες τράνσιτ εκεί, μετά 5 ώρες πτήση ως την Αθήνα, άλλες 4 ώρες αναμονή, παίρνω άλλες δυο εφήβους μαζί μου, την Αγγελική και τη Θάλεια, είναι ωραίο να μπορείς να είσαι και θείος που και που … πτήση για τη Ρώμη… 2 ώρες ακόμα και πτήση μετά για τη Νάπολη…
Μια ώρα αναμονή για να βρούμε ταξί… Ο Τουρισμός επέστρεψε σα θηρίο πεινασμένο… Ταξί, ξενοδοχείο, μάλλον κοιμήθηκα ή κάτι παραπλήσιο και την άλλη μέρα στη Σκηνή του Λεωφορείου… Ήταν τραγική η συνειδητοποίηση: είναι το μόνο πράμα τελικά που με ξεκουράζει… η Σκηνή τής Δουλειάς. 42 άνθρωποι προσέφεραν με ειλικρίνεια το βλέμμα τους και μέχρι να κάνουμε μια Αξονική Τομογραφία στη Νάπολη ήμασταν στο Αμάλφι.
Κοιτάζω μέσα σε μια πιτσαρία και βλέπω μια φιγούρα σε στάση Σεπούκο…χαρακίρι… έτοιμα όλα για την τελευταία πράξη, το μικρό σπαθί στο χέρι…
Πιάνω το χέρι τής Άλμπας, ξανακοιτάζω… ήταν Άπερολ Σπριτζ, δεν ήταν σπαθί.
Οσάκα-Ντουμπάι-Αθήνα-Ρώμη- Νάπολη- Ποσιτάνο…
Απορώ αλλά δε μετανιώνω γιατί είδα ανθρώπους χαρούμενους που με είδαν… Σκέφτομαι ότι στη ζωή όλων μας μπορεί να έρθει μέρα που κανένας δε θα χαίρεται αν είμαστε ούτε θα λυπάται που λείπουμε κι αυτό είναι αρκετό για να απολαμβάνω το παρόν και να λέω Gracias a la vida!
Ευχαριστώ πολύ όλους όσους μοιραστήκαμε κι αυτές τις μέρες που μας πήραν απ’ το χέρι κι απ’ τη Νάπολη μας πήγαν ως τη Ρώμη και την Τσινετσιτά και μας έδωσαν την ευκαιρία να μιλήσουμε για το πόσο απαραίτητα είναι τα ψέματα στη ζωή μας, από πόσα και πόσα δε μας έχουν σώσει και πόσο σ’ αυτό βοηθάει το Σινεμά.
Είμαστε Άσχημοι Χωρίς Ψέματα.
Γ. Λυμτσιούλης
